Als je dan voorgehouden wordt (of jij in je hoofd hebt) dat je gaat zeilen, is de zin al gauw gemaakt. Bij het zien van het beloofde rode bootje in de marina kan je geluk niet op. Tot je verbazing blijkt het echt een bootJE, waarop niet zo heel veel ruimte is. Ook als niet-doorgewinterde zeiler moet ik even slikken toen het zeil voor pampus op het vooronder opgevouwen ligt te wezen. Eenmaal aan boord vaar je met ik-weet-niet-hoeveel-maar-schrikbarend-weinig pk de marina uit, richting een onbewoond eiland. Om daar met voor jou onbekende en geen Engelssprekende mensen te chillen op een steenstrandje.

Dan zit je daar op een rots, als de black edition van Hunter S. Thompson. In de ene hand een plastic beker vol witte wijn. In de andere hand een sigaret. Op je schoot een bord ’s ochtends gevangen vis, vers van de grill ter plaatse en wat brood. Naast je een zonnende Sirene, met wie je discussieert over het aan de man brengen van je debuutroman als je terug bent. Klagend dat het zeiltochtje een boottochtje bleek, naar een plek die idyllisch te noemen is maar dan wel in the middle of nowhere.

Beiden even teruggetrokken op de boot, vraagt de Sirene: “Weet je al waar je column over gaat?” Je schudt je hoofd en sluit je ogen. Zij roept voordat ze de zee inspringt: “Misschien moet je hier over schrijven, zo van: “Zeilen, pleur op joh.”” Ik lach en ga dan K.O. onder de brandende zon.

Als ik mijn ogen gesloten heb, denk ik terug aan een moment in de onderbouw van het Erasmiaans. Mijn klasgenoot had zijn eigen zeilboot bij de Bergsche plassen en had mij, samen met nog twee jongens uit onze klas uitgenodigd om te komen chillen op zijn boot. Het was immers lekker weer en we hadden vrij. In de categorie ‘Zeilen, pleur op joh’ voeren we ook toen met de motor naar het midden van de plas, gooiden een anker uit en openden de eerste blikjes bier. Net als nu afgewisseld met een sprong in het water.

Toen gingen de gesprekken nog over meisjes, sport en proefwerken zoals Latijn. Onszelf nog onbewust van waar we terecht zouden komen. Of we ergens heen zouden varen wisten we ook niet, maar op een boot (of je nu zeilt of niet) is het leven opeens een stuk simpeler. Nu nog leren zeilen, maar eerst een duik.

Latest posts by MIGUEL SANTOS (see all)