Net op het moment dat ik denk dat ik deze maand wel weer genoeg avonturen hebt beleefd, dient de volgende zich alweer aan.

Het is zondagnacht 24 maart en de klok slaat half 12. Voor mij de hoogste tijd om eens lekker met 80 km/u in mijn geliefde bolide keihard tegen een reclamebord aan te rijden. Onder het mom ‘Als je het doet, doe het dan goed’ kies ik wel een reclamebord met allure uit. Namelijk één van het gerenommeerde merk J.C.Decaux. Wie onlangs nog langs de Boezemweg is gereden heeft waarschijnlijk aan de kant van de weg het slachtoffer in drie gelijk verdeelde stukken zien liggen. Onherkenbaar verminkt en verpakt in het welbekende rood/witte lijken lint.

Luca

Hoe ik mijn rijbewijs heb gehaald is tot op de dag van vandaag nog steeds een raadsel. Na vijf pogingen mochten de liters rustgevende thee, kalmeringspillen en veelvuldige meditatiesessies eindelijk baten. Voor mijn 25e levensjaar wist ik dan toch mijn rijbewijs te behalen.

De wonderen waren in 2012 de wereld nog niet uit. Ondanks mijn negatief opgebouwde rij reputatie, kreeg ik toch een heuse auto cadeau. Ik vroeg om een kleine BWM vervaardigd uit diamanten maar kreeg de met zorg uitgekozen Suzuki Swift. Een auto die bij nader inzien, perfect bij mijn persoonlijkheid aansloot. Want net als ikzelf, had de Suzuki Swift sinds Koninginnedag 2009, ook niet meer zo’n ongeschonden imago.

Samen scheurden we de Rotterdamse straten door. Een prachtig paar; zijn gouden huidskleur smolt perfect samen met mijn klassieke bontjas.
Altijd onder begeleiding van mijn goed ontwikkelde muzieksmaak, bestaande uit Hollywood’s finest bubbling beats afgewisseld met een toegift van Kevin Lyttle.

Bijzonder genoeg sloeg mijn naaste omgeving het aanbod om mee te mogen rijden al snel af aangezien ik het binnen een mum van tijd voor elkaar had gekregen om velen van mijn medepassagiers een klein trauma te bezorgen. Mijn 30 karaats gouden auto bood mij namelijk bepaalde privileges in het verkeer. Mijn nieuwe doelstelling in het leven was om binnen zo min mogelijk tijd zoveel mogelijk boetes binnen te halen. Het fietspad werd bestempeld tot favoriete rijbaan en spookrijden was een leuk tijdverdrijf geworden. In de bebouwde kom mocht je best 80 km per uur en op de snelweg kon je ook prima in slaap vallen achter het stuur.

Helaas mocht de pret, wonderbaarlijk genoeg, niet lang duren. Als reallife Stevie Wonder lig ik namelijk al enige dagen, inclusief hersenschudding en zonnebrilletje op, in bed. Wat er precies gebeurd is op de nacht van 24 maart toch heb ik tot op de dag van vandaag nog niet kunnen achterhalen. Voor de verandering had ik mijn gordel maar eens omgedaan en had ik maar één alcoholische versnapering achter de kiezen. Het feit dat ik beschik over een Aziatische alcohol allergie, leek me op dat moment geen reden tot twijfel om me tot het OV te wenden. Voor wie niet bekend is met deze handicap; na een slok alcohol loopt de mens voorzien van deze unieke allergie vuurrood aan en gedraagt zich al snel als een reïncarnatie van Amy Winehouse.

Het enige wat me nog bijstaat is dat ik, met gevoel voor dramatiek, huilend uit mijn autowrak kroop. In hysterische paniek vanwege deze bijna-dood ervaring verbrak ik acuut de gel krul quarantaine. God straft natuurlijk onmiddellijk, aangezien gelkrullen nog net te jong zijn om zich te realiseren dat vrouwen van mijn leeftijd misschien de nodige nazorg nodig hebben. Met mijn goed ontwikkelde fantasie had ik verwacht dat hij me teder zou verzorgen bij thuiskomst. Me op zijn minst zou overladen met fruitmanden, nieuwe auto’s of desnoods een Cartier ketting. Zouden die drugsdeals ten minste nog ergens voor dienen. Maar de waarheid was anders. Ik werd thuis afgezet en hij vertrok met gierende banden richting belangrijkere zaken. Moederziel alleen stond ik op de stoep en vroeg ik me af of de kindertelefoon nog bestond. Misschien kon ik hier mijn welverdiende psychische hulp krijgen.

Latest posts by Luca (see all)