Ik ben zelf geboren in een Feyenoord familie, waar ik reuze trots op ben. M’n opa, oom en mijn vader hebben allen het eerste elftal gehaald. Mijn broertje en ik hebben er jaren in de vertegenwoordigende elftallen gespeeld. Trots ben ik, zeer zeker ja.
Ik ken als Rotterdamse jongen zeggen dat ik bijvoorbeeld meerdere malen in de Kuip voorwedstrijdjes heb gespeeld, ook bijvoorbeeld pupillen wedstijden als Feyenoord – Ajax enweet dus hoe dat voelt. Het is een eer om voor Feyenoord uit te mogen komen.
In de woorden van me vader: “Trek een Feyenoord shirt aan en het voelt als een tweede huid.”

Voor Feyenoord zijn is bij vele supporters geen keuze geweest. Feyenoorder zijn is een gevoel dat je veelal meekrijgt van je vorige generaties binnen je eigen familie. Juist ja, Feyenoord is een familieclub, dus veelal delen je opa, oma, vader en moeder de liefde voor die zelfde club uit Rotterdam Zuid. Als kind van een vader uit Crooswijk en een moeder van Zuidwijk had ik inderdaad geen keuze. Voordat ik kon praten en laat staan lopen had ik al een Feyenoord-shirt aan. Mijn baykamer was versierd met van alles en nog wat van de club, die nu nog zo’n actuele en belangrijke rol speelt in mijn identiteit als mens en dus ook als Rotterdamse voetballiefhebber. Waar ik ook kom, ik draag mijn liefde voor de club uit in binnen- en buitenland. Voor mij en velen geldt, wij geloven niet in een God, ons geloof is Feyenoord en de Kuip is onze heilige kerk of tempel hoe je het ook noemen wil. Al wordt die de laatste jaren, hoe apart ook, geflankeerd door de grootste moskee van Europa. Ons stadion de Kuip is nog steeds elke wedstrijd tot aan de nok toe gevuld, echter zonder veel prijzen binnen te slepen de laatste tijd.

Dat Feyenoord de laatste jaren geen prijs wint, dat vreet aan elke Feyenoorder en dat doet pijn en houd me erg bezig, zoals elke supporter die van rood en wit houdt.
Ik wil Sparta niks te kort doen, maar die staan hun hele leven al in de schaduw van hun grotere jongere broer. Sparta is twintig jaar ouder, maar ook al veel meer jaren in slaap gedut. Iets wat ik niet wil dat Feyenoord overkomt. Ik ga hier geen woorden aan vuil maken, elk wel denkend kind weet wel beter dan Deelder en Borst. Dit zegt in wezen genoeg over het verschil tussen Feyenoord en Sparta. De laatste, eeuwige tweede club van onze stad.
Spartanen zijn de mening toebedeeld dat hun club de oudste is en dus de club van Rotterdam is, maar als ze eerlijk zijn weten zij ook wel beter. Die club is op sterven na dood, maar bij Feyenoord dient echt wat te veranderen, niet eens in het technische beleid, maar de winnersmentaliteit moet terugkomen in het veld. De Rotterdamse leuze luidt niet voor niks “sterker door strijd”.

Een Amsterdammer die ooit voor ons speelde, zou hierop zeggen ‘dat lijkt me logisch’.
Wel grappig eigenlijk dat die messias of judas (dat mag de lezer zelf uitmaken) uit wrok bij zijn Ajax vertrok en bij ons Feyenoord kwam en ons ook nog in één seizoen spelen kampioen maakte. Dat geeft ook ’t verschil aan tussen Feyenoord en Ajax: Cruyff speelde wel voor Feyenoord, maar van Hanegem nooit voor Ajax. Daarom is de laatste ook in mijn ogen de grootste speler aller tijden in Nederland. Heel simpel: hij verraadt zijn liefde niet.

Zo hoop ik ook echt van ganze harte dat de huidige spelers van Feyenoord 1 ons als supporters niet in de steek laten. Ga spelen met passie en sterf op het veld voor de mooiste en grootste club van Nederland en misschien qua achterban de grootste van Europa.
Ik vind nog steeds dat de jaren tussen het kampioenschap van 1993 en het kampioenschap van 1999 te lang duurde, zes magere jaren. Tussen 1999 en anno 2013 heeft Feyenoord geen landskampioenschap behaald, we gaan ons 15e jaar in zonder mogelijk weer geen landstitel.
Dat is dus al bijna 15 jaar tot grote ergenis van mij. Ik vind dit Feyenoord onwaardig. Feyenoord is een winnersclub en zo’n lange periode zonder landstitel staat de club onwaardig en kan de club eigenlijk niet verkopen aan zijn achterban.

Dus Feyenoord: ga presteren en achterban ga wat eisen, dat mag hoor!

Voor de duidelijkheid een baby uit 1999 is nu een jongen of een meid van 15 jaar waarvan de hormonen gaan werken, nog even en hun kinderen staan al voor de deur of liggen in de wieg.
Ja, Feyenoord het wordt weer tijd dat we een keer kampioen gaan worden, al wordt mijn wens overtroffen door de keiharde werkelijkheid. Zo ver zijn we helaas nog niet, wat wij als supporters wel verdienen is een elftal met strijd en passie. Die twee ingrediënten zijn de juiste afspiegeling waarom Feyenoord nu juist zo’n grote club is.

Juist ja, door jou en mij, Feyenoorders dat zijn wij!