Drie doden heb ik op mijn geweten. Twee vogels en een eekhoorn, maar toch. Het doet mij pijn toe te moeten geven dat ik één van de vrouwen ben die kracht geeft aan dit gezegde.

Dat ik mijn rijbewijs heb behaald dankzij mijn behulpzame rijinstructrice, zal niemand die bij mij in de auto heeft gezeten verbazen. Elke keer wanneer ik te diep zonk in de ogen van mijn examinator, maakte ze met een knietje in mijn rug duidelijk dat het tijd was om richting aan te geven. We hadden kennelijk allebei een andere strategie om mijn rijbewijs te behalen. Welke strategie succesvol is geweest weet ik niet, maar ik mocht tot ieders verbazing na mijn eerste rijexamen zeggen dat ik was geslaagd.

Vier jaar na deze doorbraak heb ik in vier auto’s schade gereden. Waaronder met de Audi van de financieel manager van het bedrijf waar ik stage heb gelopen. Het is toch ook veel handiger om je auto met de spiegel in de praatpaal van de parkeergarage te zetten? Anders ben je zo moeilijk te verstaan voor degene aan de andere kant van de lijn die de slagboom een zetje moet geven. Om over die ellendige boetes maar niet te spreken. Tweehonderdtachtig euro voor te hard door rood rijden. Weet ik veel dat er ook nog een snelheidslimiet geldt als je door rood rijdt.

Tot zover mijn verkeerstechnische verleden. Dan nu een oproep aan alle Vietnamezen: sper die spleetogen de komende drie weken wijd open. Ik scheur op mijn schakelmotor door jullie loempialandje!

Latest posts by Emily (see all)