Drie dagen dezelfde onderbroek dragen mag ik dan geen probleem vinden. Slechts één keer per week kunnen wassen en dat onder een stranddouche, vind ik ook nog te overzien. Maar die dooie struik, wat voordat ik weg ging nog een keurig geknipt kapseltje was, is inmiddels een doorn in mijn oog.

Struinend door de schemerende straten van Yangon, de hoofdstad van Myanmar, kom ik in een steeg terecht die niet af doet aan de favela’s van Rio de Janeiro. Vervallen gebouwen, wat betreft afval een paradijs voor de gemiddelde huis-, tuin- en keukenrat en de mensen hangen op straat. Een donker winkelpand trekt mijn oog. Aan de posters met blanke modellen en hun puike pruiken te zien ben ik aan het juiste adres. Als ik naar binnen stap om te kijken wat de mogelijkheden zijn, staren drie knappe koppies mij met verbaasde ogen aan. Er komen nog weinig toeristen naar Myanmar. Waarschijnlijk is bezoek van een blank figuur met een oranje gekleurd droogtegebied op haar hoofd dan ook het laatste wat ze om zeven uur ’s avonds nog hadden verwacht.

We zijn er over uit dat mijn coupe wel een beetje soleil kan gebruiken. Ik krijg een blauwe badmuts op mijn hoofd waar gaatjes in worden geprikt. Na wat gekloot met geklit haar hebben mijn kapsters de gewenste plukjes door de gaatjes in de badmuts gewurmd. Op het moment dat het blondeerspul mijn lokken mag gaan verlichten, wordt de winkel donker.

kapper

Er is niet genoeg stroom om heel Myanmar te voorzien. Zelfs in de hoofdstad is er een tekort. In de meeste huizen en winkels wordt daarom een generator gebruikt om stroom op te wekken. Helaas heeft ook deze er af en toe de kracht niet meer voor. Dus zetten we onder het licht van mijn mobiele telefoon de kap klus voort. Terwijl de verf uit mijn haar wordt gewassen komt het licht weer tot leven. Eenmaal onder de wasbak vandaan blijkt dat de dames een prima staaltje verfwerk hebben verricht. Een haarfijn welkom in het land dat nu al tot de highlights van mijn reis behoort!

kapper

Latest posts by Emily (see all)