Waar gisternacht de hakken des Assepoesters zaten, zijn mijn voeten nu formaat Schoenenreus. Gezwollen, beblaard, met plakjes peuk tussen de tenen. Ik pers ze in mijn animeermeidpumps en waggel op mijn Hobbit stompjes richting de voordeur. Mijn string ligt nog onder zijn bed. De panty aan mijn benen beslaat dertig procent van het vlees. Twaalf uur geleden stond het lederen jurkje wulps, misschien zelfs sexy. Deze morgen, rond een uur of tien, is daar niets meer van over. Zo aantrekkelijk als ik mij gisteren voelde, exact zo sletterig voel ik mij nu. Gek is dat.

Ondanks mijn vrij celibataire leven hoor ik tijdens de tocht naar huis na een one, two of three night stand variaties door mijn hoofd galmen op “Kijk mamma, een hoer! Een echte!” De oorlogsoutfit waarin ik gisteren vrolijk de stad door daggerde, de uitgelopen mascara, het met rook doordrenkte Tina Turner-kapsel en de schuldbewuste blik. Dat alles zie ik pas in een winkelruit, daar ik nog deels dronken zijn appartement uit snelde.

Hallo Jumbo

Het zorgt ervoor dat de wandeling van zijn huis naar het mijne een wandeling des doods is. Zoals beroemde expedities eigen (denk Santiago de Compostela of Het Pieterpad) heeft ook deze trektocht een naam toegewezen gekregen. Zijn oorsprong ligt op de Amerikaanse campus, zijn sidderingen reiken wereldwijd.

Het is The Walk of Shame

De kern van de maatschappij: mannen denken daar anders over dan vrouwen. Mannen vinden deze helletocht namelijk totaal geen helletocht. Vriend S.: “Als ik ongewassen door een drukke straat loop, denk ik dat iedereen mij lekker vindt. Mijn ego is dan heerlijk groot. The Walk of Shame creëer je zelf, wees trots op je nacht!” Geen man die zich herkende in het gevoel net van de Keileweg te zijn gekukeld. Vriend A.: “Het is helemaal chill als het meisje bij joú weggaat. Dan kan je gewoon in bed blijven liggen.” Op de vraag of zij vrouwen de volgende ochtend wel eens thuis brachten, keken zij mij allen aan alsof ik, verkleed als Monster van Loch Ness, een ananas uit mijn rode winterneus katapulteerde.

Naar huis brengen?! Een taxi bellen?! Achterop de fiets?! Meelopen?!

Vriendin A., en met haar vele vrouwen: “Wanneer je in galajurk, met schoenen in je hand en sexhaar over straat moet? Ja, die ken ik wel. Er zou een bordje moeten komen voor op je voorhoofd met de tekst ‘Dit Is Niet Elke Week Zo’.” Want warempel, vrouwen hechten waarde aan wat anderen van hen denken. En, struikelend over dennennaalden in je Tomb Raider-pakje terwijl Els en Edwin met ferme pas richting kantoor snellen, kan maar één ding betekenen: sex met iemand anders dan de vader van je kinderen.

Terwijl Bill ons van malaria en polio verlost, hier het wezenlijke nieuws: het bordje is er

In de vorm van een overlevingspakket (www.walkofshamekit.com). Bestaande uit: een jurk (“one size fits mosts”, Amerikaans, dus maak je geen zorgen), slippers, rugzak, zonnebril, voorgetandpastaadde tandenborstel, gezichts- dan wel lichaamsdoekjes, briefjes met Bel Mij ofwel Bel Mij Niet en, als maatschappelijk verantwoord moetje à la Lance toen Lance nog een Lancje was, een borstkankerbewustzijnsarmband. Dat alles voor €26,24 (omgerekend door de ABN AMRO, dus pin mij er niet op vast).

Toegegeven, niet echt winterbestendig, deze walkofshamekit. Maar ja, winterbestendig, winterbestendig. Dat is alleen Rintje Ritsma, en dat is een Fries.

Dore van Duivenbode

Latest posts by Dore (see all)