Het is alweer een paar maanden geleden dat ik me zo rot voelde dat ik me in een zwart gat wilde werpen en daar een paar dagen wilde bivakkeren. Met de schommelende zomerse temperaturen – maandag een graad of 19 en woensdag een thermometer die amper de 9 graden aantikt – ben ik getroffen door een enorme algehele malaise.

Ik had mezelf voorgenomen om geen zonnestraal te missen dit jaar. Mijn uitgevoerde plan om halfnaakt in de tuin te vertoeven heb ik moeten bekopen met een verkoudheid uit de hel. De enige thermometer waar ik nog mee te maken kreeg, was die om m’n koorts op te meten.

De eerste dagen baande ik me snotterend en proestend een weg naar afspraken die ik niet af kon zeggen, maar de man met de hamer is onverbiddelijk.

Nu lig ik in bed een beetje zielig te zijn. Gelukkig is daar mijn laptop, supersnel internet en een hoop tv-series die ik nog wil kijken. Normaal gesproken kijk ik series als een soort gatenkaas en lijkt mijn aandachtscurve vrij snel een daling in te zetten. Ik ben als het ware een serieverkrachter.

Mijn nieuwe goede voornemen is daarom om wat discipline op te brengen wat series kijken betreft. Bij ‘Girls’ kost me dat geen enkele moeite en ik heb een vaantje gekregen nadat ik de bloederige laatste aflevering van ‘The Sopranos’ had overleefd. Bij ‘Dexter’ bleef ik hangen in seizoen 6, maar ik heb goede moed.

De rest van de week vul ik met het Deense ‘Borgen’, het terugkijken van ‘Homeland’ en kan ik het trage tempo van Omroep Max bijbenen en de miniserie (mini!) ‘The Kennedy’s’ eindelijk zien.

Het ideale medicijn, wat mij betreft.

Latest posts by Kelly (see all)