Soms kom je mensen tegen die volledig de plank misslaan. Simpelweg door een kort moment, hun ware (lui)aard te laten zien. Waar de meeste mensen beetje bij beetje zichzelf blootgeven, bestaan er ook die slechts vijf seconden nodig hebben om het bloed onder je nagels vandaan te halen. Of je hét lachmoment van je dag te bezorgen.



Zo liep ik afgelopen weekend naar metrostation Beurs om daar de metro te pakken naar mijn ouders. Terwijl ik nog bovenaan de trap liep, merkte ik dat de roltrap het niet deed. De eerste grap is dan dat er meteen mensen steunend en kreunend alsnog de trap op- of aflopen. Nu heb ik er doorgaans geen moeite mee, zeker niet als ik boven- of onderaan een ouder of slecht ter been persoon zie wachten en ik op tijd kan stoppen en om lopen. Zelfs als de roltrap het wel doet, blijft het nog steeds een rol-TRAP. Jawel, deze ‘voor personenvervoer dienende transportband op hellingen (aldus Van Dale)’ is een trap die ‘ontworpen is om in dezelfde tijd een groter aantal mensen van de ene naar de andere verdieping te brengen. Echter, wanneer de meeste mensen blijven staan, worden er juist minder mensen vervoerd dan met een vaste trap (Wikipedia)’.



Onderaan de trap bij metrostation Beurs stonden er dit weekend ook een kleine, stevige en enigszins strompelende vrouw in het gezelschap van haar eveneens stevige, jonge dochter. ‘Nee ma, je moet niet lopen! Wat doe je!’ En de verhoudingen zijn duidelijk. De moeder van de chips etende dochter zag ik moedig de stilgevallen trap beklimmen. Terwijl ik de moeder passeerde op de trap, bleef de dochter rustig stilstaan en propte nog wat chips in haar lijf.



Toen draaide de dochter zich om en verplaatste haar in een veel te strak trainingspak gehulde lichaam al flubberend naar de andere roltrap om alsnog omhoog te gaan met de minste inspanning. Haar motto bleek: ‘Ja dahaag, ik ga echt niet de trap oplopen hoor, ben toch niet gek?’ Het enige wat er voor mij nog aan ontbrak was een ‘pleur op joh met je roltrap’. Maar om mij hardop aan het lachen te krijgen was dit tafereel voldoende. Waarop de dochter een boze blik naar mij wierp. Ik had het niet meer. Terwijl ze op de trap nog een graai deed in haar chipszak, struikelde ik bijna van het lachen. Want als je je zelfs door een kapotte roltrap laat afschrikken om ook maar een klein beetje lichaamsinspanning te ondergaan, mag je gewoon niet meer mee doen. Pleur toch op.

Latest posts by MIGUEL SANTOS (see all)