Een witte ruimte. Hoopjes naakte lijven. Een zengende, modulerende electro-toon, die fascinatie, irritatie en nieuwsgierigheid wekt. In het midden, voorin een danser intens, licht provocerende de kracht van natuur en mens in haar existentie en essentie bewegingszeggingskracht gevend. Le Sacre du….? De openingsscene van ‘HENRY’ is verbluffend. Een symbiotisch huwelijk tussen de dans op scene en de (bij tijd en wijlen) knoertharde electro- synth-scapes dat zich geen decorstuk of auditief behangetje laat zijn. Gelijk een fuga volgen bewegingsidioom en muziekidioom elkaar. Speels. Dagen elkaar uit, weten op tijd ‘de liefde te bedrijven’ en distorsie in klank en ‘mouvement’ te creëren. Itamar Serussi, de vorig jaar benoemde huischoreograaf van Rotterdams wereldvermaarde dansgezelschap Scapino Ballet Rotterdam, geeft ff zijn visitekaartje af. Bij het daverende applaus, zo’n 80 minuten later, fluistert m’n gezelschap, de freule Inez me in m’n oor: “Deze show is fantastisch!”

Door Hans E. Merts

De Israëlische danser/choreograaf Itamar Serussi heeft zich aan zijn artistieke moederschoot bewust en bedoeld weten te onttrekken. Het ‘Batsheva Dance Company’ van Ohad Naharin had hij na vijf jaar als danser furore gemaakt te hebben, wel even genoeg gezien. Time for a new challenge! Time for a change! Dat moet artistiek leider Ed Wubbe ook gedacht hebben toen hij het (door diverse kenners) tot meest veelbelovend talent Serussi aan het Scapino wist te binden.

Schermafbeelding 2015-10-09 om 16.59.43

De choreograaf die met ‘HENRY’ zijn eerste avondvullende choreografie presenteert, werkt meer dan nauw samen met de Brabantse producer en muzikant/ soundscape-composer Richard van Kruysdijk. Natuurlijk, we zitten in een (moderne-) dansvoorstelling. Maar binnen de ‘performance “HENRY”’, vindt een continu ‘gevecht’ om de hegemonie plaats. Is de scenografie nog zo ontrukt aan een sferische mix tussen Ridley Scott’s ‘Blade Runner’ en (met name) de beginscene van Stanley Kubrick’s ‘2001: A Space Odyssey’, sounddesigner Van Kruysdijk die na diepe, doorlopende bassen en vervreemdend dystonie uitnodigend op de dansers werkende klanken de zaal in slingert, vloeit naar een klankkleur die sterk een voorliefde voor Vangelis Papathanassiou doet vermoeden.

Een (pre- of post-) apocalyptische wereld, hier en daar tribaal en dan weer futuristisch aanvoelend, waar choreografisch de moeder aller (moderne-) dansvoorstellingen “Le Sacre du Printemps’’ zich in vergelijk, associatie opdringt. Was het ruim 100 jaar geleden nog de Russische choreograaf Vaslav Nijinsky die, op de compositie van Igor Stavrinsky, een ritueel uitvoerende stam als metafoor aan de (kunst- en cultuur- ) wereld zou schenken en zou gaan dienen voor De Mens, in haar menselijke evolutie, technologische ontwikkeling en existentiële vernietigingsdrang. Van Kruysdijk en Serussi zijn ook een onnavolgbare symbiotische ‘Pas de deux’ aangegaan.

Schermafbeelding 2015-10-09 om 16.59.30

De heren werken elkaar prikkelend, uitdagend samen waarbij het creatieproces organisch aandoet. Het fascinerende bewegingsidioom van Serussi en de schitterende soundscape van Van Kruysdijk stelen hier toch echt de show. Natuurlijk: de dansers van het dit jaar haar 70ste verjaardag vierende Scapino Ballet zijn fantastisch, het lichtplan een essentiële factor en de kostuums heerlijk eerlijk adembenemend en intentioneel ‘klungelig’, laat daar geen misverstand over bestaan. ‘HENRY’ (who the F*** is Henry eigenlijk?) is onmiskenbaar het visitekaartje van en voor het uiterst interessante duo SERUSSI & VAN KRUYSDIJK.

De klank/sounddesign is de ‘be-toning’ van de hier en daar gemankeerde bewegingstaal. De choreografie op haar beurt is weer de belichaming van zowel de dynamiek als de gestolde klankerupties en waves die een avant-garde als Pan Sonic, Stockhausen niet schuwt, en schatplichtig lijkt (naast eerder genoemde Vangelis) aan Coil, Underworld en Supersilent.

Schermafbeelding 2015-10-09 om 16.59.19

De slotscene is na een adembenemend uur van wervelende lichamen, zichzelf in een korset van ogenschijnlijke onmogelijkheid forcerende lijven, een ware epiloog. Ritualiserend is er een lichtstreep die, een veelbetekende dreiging in zich draagt. Gelijk een futuristische onheilsspellende speling van een onontkoombaar lot, is er wederom een solodanser die als een hogepriester de meute, de stam, het volk voorgaat. Even wordt het publiek weer betoverd, geprikkeld om naar haar puntje van de stoel te bewegen. Zo Itamar Serussi in de openingsscene en de eindscene een solo danser laat zien, zo laat souddesigner Richard van Kruysdijk het publiek achter met dezelfde zengende, modulerende electro-toon.

Gezien: 8 oktober 2015 @ de Rotterdamse Schouwburg
‘HENRY’ door het Scapino Ballet Rotterdam.
Nog te zien: vrijdag 9 oktober en zaterdag 10 oktober @ de Rotterdamse Schouwburg
Daarna op tournee door het hele land.

Vervolgtip: ‘Phobia’ door Club Guy & Roni: Een ode aan de openheid…
Woensdag 14 oktober @ de Rotterdamse Schouwburg