Poëzie, dat was toch uitgestorven? Dat is toch voor oude mannen met snorren en enorme zweetplekken onder hun oksels? Aangezien er sinds dit jaar geen Dunya-festival plaats vond en dus ook geen Poetry Park-tent was, weten er maar weinig mensen iets van poëzie af. En dan te bedenken dat er al sinds 1970 een toonaangevend poëziefestival plaats vindt in Rotterdam. Of dat er ook dichters optreden uit het geboorteland van menig exotische Rotterdammer of dat van hun ouders.

Gelukkig zijn we veel te druk bezig met klaarkomen op de billen van de toekomstige Zomerkoningin. In gedachten kriebelen de veren van haar kostuum langs onze torso richting het kruis. Menig vrouw sopt al van het idee wat voor imponerende drumsticks er toch achter die enorme trommels verscholen gaan. Wat ook kan is dat de danspasjes nodig geoefend moeten worden zodat we nog harder kunnen shinen dan het hoofd van superster Nelson Freitas die optreedt tijdens Rotterdam Unlimited. Want alles draait om Rotterdam Unlimited dit jaar, de superformidabele megacombinatie van Dunya en het Zomercarnaval! Oh ja, er is ook poëzie.

Wacht, ook poëzie? Nee, er is in werkelijkheid ook muziek en carnaval. Want dit (wereldwijd gezien) toonaangevende Poetry International Festival duurt slechts vijf dagen, maar heeft natuurlijk weinig met cultuur te maken. Muziek, voedsel, mooie vrouwen, feest en veel drank, dat is pas cultuur. En dat vind je alleen tijdens Rotterdam Unlimited. Pleur op joh, met je poëzie. Ja, Jules Deelder, dat ken d’r mee door maar dat is het dan wel.

Want ja, alleen oude zweefteven doen nog aan poëzie. Jonge mensen doen niet aan gedichten, maar aan spoken word. Want al die performers op Speyksessies, Het Nieuwe Dicht, Poëziepodium Ongehoord, Poetry Slam Rotterdam en andere podia zijn geen dichters. Dat zijn spoken word artiesten. Gesproken woorden van de straat, zoals een rapper zonder beat. Dat is van nu, heeft niets te maken met poëzie. Spoken word zijn geen gedichten zoals voorgedragen gedichten geen spoken word zijn. Poëzie is gewoon, ja, wat is het eigenlijk? Moeilijk te begrijpen rijmpjes van vieze oude mannen en een enkele vrouw met een stoffige doos. Poëzie is per definitie saai, dus een poëziefestival ook.

Want wie wil er nu iets weten van Chinese poëzie, om maar iets te noemen? China is tegenwoordig toch het meest open en toegankelijke land is ter wereld? Daar weten we toch alles al van, inclusief de ‘poëzie’ uit dat land? Won de vorige Stadsdichter van Rotterdam dit jaar de VSB Poëzieprijs? Lekker belangrijk, de Rotterdamse skyline is tenminste Unlimited. Plastic bekers hoger in de lucht dan De Rotterdam en feesten maar.

Zogenaamde ‘dichters’ uit Ghana, Marokko of Syrië kunnen nooit iets boeiends te melden hebben, om maar te zwijgen van een Roemeen. En die Braziliaanse dichter moet sowieso z’n muil houden en achteraan de optocht aansluiten. Want een poëziefestival bezoeken is zonde van de tijd, er moet geïnvesteerd worden in mensen aan de zijlijn die niet verder kijken dan hun neus lang is.

Latest posts by MIGUEL SANTOS (see all)