Vorig jaar heb ik mijn rijbewijs na tien jaar weer verlengd. Toch betrap je mij niet achter het stuur in de Rotterdamse binnenstad. Dan ben ik een heethoofd waarmee je liever niet het pad kruist. Daarbij komt dat mijn ogen in een dusdanig slechte staat verkeren, dat ik menig mens ijskoud van de sokken blaas. Metro’s doe ik ook liever niet aan maar dat is weer een heel ander verhaal. Nee, laat mij maar lekker vertoeven in de tram, trein of op de fiets. Een ander vervoersmiddel dat mij ook de bibberaties geeft is de boot. Verdrinken lijkt me de ergste manier om te sterven, daarom hou ik niet van boten. Met geen stok krijg je me op een varende cruise. Een oversteek over het IJ in mijn voormalige werkplaats Amsterdam was echt de max, living on the edge zullen we maar zeggen.

ss rotterdam

Maar een stilstaande boot, vastgemaakt aan de kade, daar voorzie ik geen problemen mee. Dus bij hoge uitzondering ging ik weer die brug over en dit keer niet om het Fotomuseum te bezoeken maar om aan boord te gaan bij de SS Rotterdam. Als groot liefhebber van eten moest ik toch een keer aan boord van dit immense schip om een maaltje naar binnen te werken. Eerlijk gezegd was mijn behoefte naar een stukje oud-Rotterdamse cultuur verzadigd, maar mijn foodie-hartje verre van dat. Dat was dan wel weer jammer.

Als niet-Rotterdammer kan ik me altijd blijven verbazen over de culturele rijkheid die hier te vinden is. In Lochem was de Berkel het enige water dat langs ons huis stroomde. De boten die daar voorbijkwamen waren ook nog eens van rubberbootformaat. De SS Rotterdam was dus even slikken. De SS Rotterdam is natuurlijk niet alleen maar een toffe venue voor lunch, feesten en partijen, maar daarnaast ook rijk aan historie. Na de Tweede Wereldoorlog stond De Rotterdam symbool voor het herrezen Nederland. We lieten de misère van de Tweede Wereldoorlog achter ons en ‘de vrije wereld’ lag aan onze voeten. Dat allemaal in de tweede helft van de vijftiger jaren. De kunstenaars en (interieur)architecten, die betrokken waren bij de aankleding van het schip, kwamen allen uit de regio Rotterdam. Dit schip voer van Rotterdam naar New York en fungeerde dus ook nog eens als cultureel visitekaartje.

Toen ik weer met beide benen op de kade stond, keek ik nog één keer achterom. Met een grijns realiseerde ik me dat dit the closest thing van een cruisetochtje voor mij was.

euromast

Latest posts by Marleen (see all)