Het openingsweekend van de negende editie van het vernieuwende festival ‘Operadagen Rotterdam’ zit erop. Een onverwacht juweeltje werd de Rotterdammers in de schoot geworpen, een gratis concert in een van Rotterdams’ mooiste locaties. ‘Summertime’ had de terrasjes al gevuld. Op zoek naar de ‘black pearl’ die me was toegezegd….

Na bij m’n vaste bakker, Jordy’s op de Nieuwe Binnenweg, een zuurdesem brood te hebben gekocht maakte ik me op voor het gratis voorafje dat het festival Operadagen Rotterdam (ODR) voor me in petto had. De locatie is me zeer bekend: De Paradijskerk, (Oudkatholiek voor de azijn-plassers onder ons), net naast Rotown. Op het programma stond een voor mij nog onbekende zangeres. Artistiek directeur van de ODR, Guy Coolen, had me tussen neus en lippen door laten weten dat ik dit concert echt niet zou mogen missen. De jonge Zuid-Afrikaanse sopraan Kelebogile Pearl Besong zou immers haar opwachting maken.

Tranen! Niet alleen over de wangen van Kelebogile Pearl Besong zelf, maar hier en daar ook bij haar publiek.

Coolen had haar gespot toen hij in de jury zat van het Belvedère concours. Al meer dan dertig jaar is het Belvedère concours de meest gerenommeerde en grootste zangwedstrijd voor jonge operazangers ter wereld, en gedurende het concert werd duidelijk waarom Coolen deze zesentwintigjarige parel als voorafje serveerde. Wat een stem! Begon ze nog wat terughoudend, hier en daar zoekend naar dosering, zeggingskracht en timbre, (wellicht is het vroege werk uit de Barok niet haar kopje thee?), met de inzet van Mozart kwam deze schitterende stem op stoom.


De typische Mozart ‘lichtheid’ (niet te verwarren met simpel en makkelijk, Wolfje is briljant! Check anders ff de film “Amadeus” van Milos Forman uit 1984), kwam mooi tot uiting in “Come scoglio” uit de bekende opera ‘Così fan Tutte’. Kelebogile Pearl Besong’s uitvoering van de aria ‘Porgi Amor’ uit Wolfje’s nog bekendere ‘Le nozze di Figaro’, wist de wel zeer goed gevulde kerk nog meer te bekoren. Wolfgang Amadeus Mozart, you did it again! Meer voeling met het genre, subtielere beleving: Kelebogile Pearl Besong kwam steeds meer in haar element. Tussendoor zijn er ff wat breaks, een ‘plas of slokje wodka’ – pauze voor de pianist zeker.

Haar laatste blokje was echt fantastisch! Dit genre past haar als een maatkostuum van Dries van Noten. Tranen! Niet alleen over de wangen van Kelebogile Pearl Besong zelf, maar hier en daar ook bij haar publiek. This Lady sings the blues, kippenvel! Drie talen, drie maal raak tot in de kern: “Inhliziya ayi phakelwas, Princess Magogo” van ‘M. Khumalo’, een lied in haar moedertaal gezongen (Zulu?) gaf deze black pearl weldegelijk de kans, met haar uitzonderlijke talent, doorleefde emotie en oprechte ontroering, haar publiek bij de strot te pakken! Met als uitsmijter het wel overbekende ‘Summertime’ uit ‘Porgy & Bess’ van good old George Gershwin sloot ze naadloos aan bij hoe de dag was begonnen: Summertime! Wat een schoonheid in de sereniteit van de Paradijskerk. Aftrap ODR, een succes. Hulde!

ODR: nog tot met 25 mei all over town!