Stel, je bent schrijvend freelancer in het door jou zo geliefde Rotterdam en in die hoedanigheid mag je af en toe toffe klussen doen die met de stad te maken hebben. Zo werkte ik vorig jaar nog voor Festival De Keuze van de Rotterdamse Schouwburg en deed ik wat ondersteunend werk voor North Sea Round Town (NSRT), de fijne opwarmer van het North Sea Jazz Festival.

Net vóór NSRT zou losbarsten, bracht ik op diverse locaties in de stad promomateriaal rond. Posters, flyers, programmaboekjes, u kent het wel. Omdat ik in het centrum woon, heb ik geen auto, dus had ik een bus gehuurd waar al het materiaal in kon. Tot zover enkel nog fluitende vogels, vrolijk fladderende vlindertjes, dansende troetelbeertjes, iedereen blij en alles pais en vree.

Tot daar de vermaledijde Buitengewoon Opsporings Ambtenaar (BOA) opduikt. Mijn huurbus, vol met promomateriaal, had ik op een daarvoor aangegeven laden- /lossenplek op de Mauritsweg geparkeerd, ter hoogte van waar nu Sumo zit (het Calypsogebouw).

Wat ik daar deed op die laden-/lossenplek? Lossen. Promomateriaal. Voor een mede door de gemeente gefinancierd festival.

Wat deed de BOA daar? Niet opletten, een fout maken, mij fucken en door een ironische kronkel in de wet mij alsnog op laten draaien voor iets dat ik niet gedaan heb, namelijk foutparkeren.

Bezwaar
De nijvere BOA heeft mij een parkeerboete gegeven ter waarde van een dikke 57 euro. Maar zelfs een BOA kan weleens een slechte dag hebben nietwaar, ik zou wel een bezwaarschrift indienen en daarmee klaar. Monter vervolgde ik mijn bezorgronde, werd nergens meer beboet voor legaal lossen op een daarvoor aangegeven laden-/lossenplek, het festival barste los en vanaf hier weer fluitende vogels, vrolijk fladderende vlindertjes, dansende troetelbeertjes, iedereen blij en alles pais en vree.

Een kleine drie-en-een-halve (!) maand later ontving ik op 4 oktober (2013) de acceptgiro die ik netjes en op tijd betaalde, tevens diende ik bezwaar in per 10 oktober (2013) en staafde dit bezwaar met een foto van de bus op de laden-/lossenplek, incl. verkeersbord die aangeeft dat dit een laden-/lossenplek is.
Kind kan de was doen, hoe duidelijk wil je het hebben, komt goed. Dacht ik.
Maar het bezwaar werd afgewezen. Omdat mijn bezwaarschrift na afloop van de bezwaartermijn was ingediend en omdat het parkeervak geen laden-/lossenplek zou zijn.

Waitwut? Zie foto: een laden-/lossenplek incl. laden-/lossenbord. En te laat? Na ontvangst van de acceptgiro heb ik zes weken de tijd om bezwaar in te dienen. Ik heb dit binnen zes dagen (!) gedaan.

Enfin, niet alleen de BOA van dienst had een slechte dag, ook de ambtenaar die bezwaarschriften behandeld was niet helemaal scherp.
We gaan verder de malle molen in; beroep aantekenen, ik heb tenslotte het gelijk en dus het recht aan mijn zijde. Ik betaal wederom netjes en op tijd de griffiekosten en ben inmiddels diverse brieven en telefoontjes verder, veel tijd en ruim 100 euro lichter.

De rechtbank
De dag van de rechtszaak, afgelopen juli. In de rechtbank windt rechter Blagrove er geen doekjes om.

“Meneer Langstraat, ik heb deze zaak bekeken en ik moet u helaas melden dat ik uw zaak ontvankelijk verklaar omdat u te laat was met bezwaar indienen.”
Mijn verbazing steek ik niet onder stoelen of banken en ik vraag waarom ik dan überhaupt had moeten komen, om vervolgens aan te geven dat ik netjes op tijd was met mijn bezwaar.
Maar wat blijkt, als je de bon van de bekeuring achter je ruitenwisser nog hebt, dien je de bekeuring direct te voldoen en al dan niet bezwaar in te dienen. Je mag niet wachten tot je de acceptgiro thuis krijgt.

“Waarom die acceptgiro dan nog?” vraag ik.
“Zodat wanneer onverhoopt de bekeuring onder de ruitenwisser wegwaait of nat en dus onleesbaar is, de foutparkeerder alsnog de bekeuring kan betalen,” antwoordt rechter Blagrove.
“Daar heb ik nog nooit van gehoord. Als ik een boete krijg, betaal ik die altijd nadat ik de acceptgiro heb ontvangen, dat is altijd goed gegaan.”
“Ik ben het met u eens dat het wat verwarrend is.”

Ergo: als ik had gezegd dat ik de oorspronkelijke bon niet meer had gehad, was ik wel op tijd geweest met bezwaar indienen. Krom? Nogal.
Temeer daar niemand ooit heeft gevraagd, bijvoorbeeld tijdens het ontvangen van het eerste bezwaarschrift, of de oorspronkelijke bon nog in mijn bezit was. Men gaat daar bij de Gemeentebelastingen Rotterdam blijkbaar zonder hoor en wederhoor vanuit en bepalen met droge ogen dat je te laat bent.

Hoop
De rechter gaat verder.

“Maar, omdat ik zie en merk dat deze informatie oprecht nieuw is voor u, geef ik de mogelijkheid aan de gemeente, die hier bij monde van mevrouw L.L. Wilson aanwezig is, om deze zaak alsnog te behandelen en het te laat indienen van het bezwaar terzijde te schuiven.
U heeft ook foto’s gemaakt, zie ik. In het dossier zijn deze erg onduidelijk, heeft u goede foto’s voor mij?”

Ik toon rechter Blagrove de duidelijke foto’s, zoals ik deze ook bij mijn bezwaar had bijgevoegd, waarop zij verbaasd opkijkt en mevrouw Wilson van de gemeente aanspreekt.

“Mevrouw Wilson, op de foto’s is duidelijk te zien dat meneer Langstraat in een laden-/lossenvak staat. Ook staat er op het bord niets over een tijdslimiet waarop hier gelost mag worden. Meneer Langstraat is hier dus niet in overtreding. Ik zou u dan ook willen vragen om de zaak door te laten gaan. U heeft gehoord waarom meneer Langstraat, volgens u, te laat was met bezwaar indienen.”

Mevrouw Wilson kijkt mij niet aan, kijkt de rechter niet aan en murmelt dat de gemeente het hier bij laat.

De zaak, waarbij de rechter mij dus in het voorgesprek gelijk geeft, maar aan handen en voeten is gebonden door een of andere bezopen gemeenteregel en dito ambtenaar, wordt in mijn nadeel beslist.

Ik heb ruim honderd euro betaald voor een overtreding die ik niet heb begaan.
Ondanks mijn tijdige bezwaar, was deze toch te laat.
De rechter vind dat ik gelijk heb, maar geeft mij toch ongelijk.
Ik ben niet schuldig, maar moet toch boeten.
Recht is krom.

De gemeente bij monde van mevrouw L.L. Wilson zegt ‘Fuck you rechter Blagrove, wij overrulen je gezag en fuck you Tjeerd, domme kutburger’.

In hoger beroep gaan? Laat maar. Verzoek om kwijtschelding bij de gemeente? Laat maar. Hou die centen maar, opdat die dikke honderd euro maar goed besteedt mogen worden. Om de gemeentelijke bezuinigingen op de zorg wat te ontzien bijvoorbeeld.

En mevrouw L.L. Wilson van de gemeente en die debiele BOA wens ik een volle week spetterpoep toe.