Normaal gesproken maak ik geen gebruik van Museumnacht. Dingetjes bekijken in combinatie met drukte, daar ben ik niet zo van. Net als bij het Filmfestival wil ik de gezelligheid van de feestjes echter niet missen. Het dorp komt niet elke week bijeen. Dit jaar ben ik wel op pad gegaan. Samen met m’n fotograaf Tim op avontuur, tussen opvallend veel artistieke meisjes met knalrode lippen en babyboomers met allemaal dezelfde uilenbril.

Onze planning was simpel; als prille columnist wilde ik Nico Dijkshoorn zien die zou optreden in de Bieb. Tim wilde naar een ruimte waar mensen in gezelschap aan het huilen waren, ergens in de buurt van Schorem. Tussen punt A en B zouden we vanzelf wel uitvinden wat er te zien viel.
 
museumnacht03

In de theaterzaal van de bibliotheek werden drie korte voorstellingen gegeven. Hans Dorrestijn, Nico en Otto wichers, ook wel Lucky Fonz de Derde. Hans en Nico vielen een beetje in dezelfde categorie. Korte, grappige gedichtjes met wat droge grapjes tussendoor. Dat ging ze makkelijk af want het publiek kwam om te lachen. Nico zei poep en de mensen kwamen niet meer bij. Hans zei piemel en er moesten er een paar de zaal uit gedragen worden. Verder moesten vrouwen het ontgelden. Als ik de 70er en de 50er moet geloven is trouwen als man het stomste wat je kunt doen. De quote van Hans “Zelfs Jezus aan het kruis, had het beter dan ik thuis” verwoordt een beetje het niveau. Toen Lucky Fonz opkwam zijn we vertrokken. Die vond ik iets te blij.

Vanuit het theater vetrokken we richting de Hoogstraat. De volgende locatie die het meest dichtbij was, was de Laurenskerk. We waren net te laat voor de volgende rondleiding door de kerk, dus er zat niet veel meer op dan een beetje ronddwalen door de grote ruimte. Middenin de zaal stonden wat ijsblokken waar een man mee aan het beeldhouwen was. Mannen die een kettingzaag voor hun hobby gebruiken vertrouw ik niet zo, maar het was indrukwekkend. De ironie was dan wel weer dat het simpele werk, de blokken ijs uitzagen, veel meer bekijks trok dan het verfijnde vormgeven met andere gereedschappen.
 
museumnacht01

Diep discussiërend liepen we naar het volgende punt. De onenigheid ging over of je wel of niet je hoofd zou voelen stoten tegen het mandje, als je door middel van een guillotine onthoofd wordt. Lopend over het kerkplein, onbegrijpend waarom daar alle gebouwen met hun rug naar het water staan, bekeken we wat onze volgende stop zou zijn. De tocht leidde ons naar een huisje boven de Exit op de Mauritssstraat. Een expositie met wat foto’s. Bij binnenkomst keek ik wat om me heen. Ineens bleef m’n blik stilstaan. Het waren foto’s die ik online eerder had gezien. Met trillende onderlip kwam ik dichterbij. Één voor één bekeek ik ze, en herinneringen aan m’n jeugd kwamen op. Tropicana. De naam alleen al. Toen ik opgroeide had je “de Zevenkampse ring”, ”de Lansing” of het “Oostervant”. Zet daar de naam “Tropicana” tegenover en je begrijpt wat ik bedoel. Nu zag ik Tropicana zonder water en met dode planten. Op de wildwaterbaan, waar ik als zevenjarige jongetje inging omdat ik toch wist dat op het einde als de stroming te sterk werd onbekende mannenarmen me eruit zouden vissen, lag hier en daar wat bruine drap. Snel liep ik naar een andere ruimte, ik had even een biertje nodig.
 
museumnacht

Terwijl Tim en ik naar een een grote vis zaten te staren werden we aangesproken door een enthousiast meisje, of we naar een geheime voorstelling wilde. Wij weer discussie wel of niet, zij nog enthousiaster. Het zou allemaal eigenlijk veelste lang duren. Twintig minuten later stond een overgehaalde Herry met nog negen anderen in een hal van de Exit, dat was de geheime locatie. Het eerste half uur bestond eigenlijk alleen maar uit wachten. We werden namelijk één voor één uit de hal geplukt om vervolgens een contract te tekenen en in de ruimte waar Exit z’n feesten gaf in een kringetje om een pentagram te gaan zitten. Terwijl ik zat kon ik kiezen uit een rode en een witte wijn, dat was dan weer attent van ze. Toen alle twaalf genodigden zaten, kleedden de kunstenaars zich om en gingen ze rond met absint. Iedereen kreeg een shot aangeboden. Sommige deelnemers vertrouwden het niet helemaal en namen een sipje, anderen dronken de verraderlijke substantie in één keer op. Daarna begon de dame een vaag monoloog en kregen we nog een keer wijn aangeboden. Aan de gezichten van de anderen zag ik dat ze niet helemaal doorhadden wat er nu precies gaande was. De vrouw begon vervolgens een dialoog aan te gaan door de mensen te vragen wat het ergste is wat ze ooit gedaan hebben. Tijdens het gesprek dat zo’n vijf minuten duurde, trok één van haar collega’s zijn broek en shirt uit, deed een flikkerend licht aan en ging in z’n boxer kronkelend voor de man naast mij liggen. De vrouw liep langzaam naar de man naast me toe en vroeg of ze hem aan wilde raken. De man bedankte. De vrouw drong aan, en de man bedankte. Ze ging naar Tim die naast de man zat, die had het liever ook niet. Ze liep terug naar mij, ik was natuurlijk niet de flauwste en gaf de man een broederlijke stomp op z’n schouder. Volgens de vrouw mocht het wel passioneler, maar daar had ik niet echt behoefte aan. Ondertussen was haar andere collega op de schoot van een man gaan zitten en stond de vrouw even achter me en masseerde ze mijn schouders. Vervolgens liep ze door. De mensen schenen niet helemaal door te hebben wat er gebeurde, maar begrepen ineens wel de alcohol. Een minuut later sloop ik van m’n stoel af naar het toilet omdat m’n blaas het niet meer hield. Toen ik terug kwam was het licht aan en waren mensen met elkaar in gesprek. Het was afgelopen. That’s it.
 
museumnacht

Terwijl Tim en ik vertrokken bedachten we hoe we dit nou aan onze vrienden uit zouden moeten leggen. Was dit dan die linkse hobby waar Wilders het over had? Met de weinige tijd die nog over was tot het einde en regen dat de hele avond al bleef komen, haasten we ons naar de plek waar mensen schenen te huilen. Eenmaal daar was er nog een expositie, maar ook een lege zaal. Geen gehuil dus. We besloten er een einde aan te knopen. Dat werd de Kunsthal. Dit keer niet voor kunst maar voor een feestje. Ted draaide er, dit keer geen verrassingen.

Latest posts by Herry (see all)