Al een jaar of tien heb ik een hobby waar ik het liefst m’n beroep van maak. Dat lijkt me dan weer wat onverstandig, want het zal mijn heupomvang niet ten goede komen. Desondanks ben ik er levenslang verslaafd aan.

Als ik in een restaurant zit en mijn maag gevuld heb met een lekker hoofdgerecht en de nodige wijntjes, kan ik niet wachten op de laatste gang. Het is feest wanneer tussen de overheerlijke chocolademousse en huisgemaakte cheesecake mijn favoriet tiramisu op de toetjeskaart staat.

In ieder land en in iedere stad probeer ik er een uit. De beste en bij verre na de duurste ooit, at ik in Brussel. In Italië zijn ze vrijwel allemaal van goddelijke kwaliteit en is de een nog heerlijker dan de ander. Alleen de toetjes zijn het al waard om in de auto te stappen en naar ‘de laars’ af te zakken.

Het kan ook dichter bij huis. De lekkerste tiramisu van Rotterdam eet je waarschijnlijk bij Olivia aan de Witte de Withstraat. Met zorg bereid: alsof er een engeltje over je tong piest.

De aanstichter van dit alles is mijn vader. Hij is medeverantwoordelijk voor mijn biscuit-cacao-mascarpone-verslaving. Misschien had hij al vroeg door dat ik lekker sliep door het met alcohol doordrenkte bodempje en haalde het dan ook bijna altijd in huis.

Nooit had hij kunnen denken dat ik een onofficiële tiramisu-tester zou worden. Ik weet het zeker: in mijn vorige leven ben ik vast een volslanke Italiaanse geweest.

Latest posts by Kelly (see all)