Ik ben altijd een beetje een buitenbeentje geweest. Niet in het dagelijks leven want daar pas ik feilloos tussen. Of misschien hebben de fijne mensen die ik in de loop der jaren om mij heen heb verzameld zich feilloos aangepast aan mij, wie zal het zeggen?! Maar aangezien ik niet echt in het stereotype van een academie-ganger pas maar wel vier waardevolle jaren van mijn leven daar gespendeerd heb viel ik daar altijd net een beetje buiten het welbekende bootje. Toen mijn oud-klasgenoten uitwaaiden naar de topbureau’s van Nederland e.o. besloot ik om nog twee jaar studie er achteraan te plakken op het Piet Zwart. Want na vier jaar lawaai, zwarte monturen en MacBook Pro’s mistte ik ook wel een beetje diepgang. Mocht je soms denken dat alleen de buitenwereld ons een stigma heeft opgedrukt dan heb je het flink mis, twee jaar lang heb ik moeten aanhoren hoe mijn lieftallige international students mij tot “The lazy student” hadden bekroond, zodra ik ook maar met één voet binnentrad in onze creatieve ruimte kreeg ik dat naar mijn hoofd gesmeten.

Nou zit daar wel een kern van waarheid in, want de aard van het beestje verander je niet zo snel, maar om nou vierentwintig zeven op de academie te spenderen ging mij toch echt wat te ver. De diehard kunstenaars waar ik door omgeven was namen me dat niet in dank af. Ik was daarom ook niet een geliefde samenwerkpartner, want ja ik had ook nog een leven buiten kunstzinnig zijn om. Dat douchen, tandenpoetsen en af en toe buiten de vier muren van de academie treden binnen mijn prioriteit lag was onbegrijpelijk. De dagen dat we collectief buiten de vier academie muren traden om de uitstap te maken naar musea en filmscreenings waren voor mij een genot. Menig Bill Viola, Sam Taylor Wood en andere grootheden zijn er op mijn netvlies gebrand, dit in uiterst positieve zin natuurlijk.

Alhoewel ik uren rond kan rond dwalen in musea gaat mijn buik ook altijd een beetje kriebelen van een minder conventionele omgeving om kunst te aanschouwen. Dus toen de expo opening van “Eat Street Breathe Art” was heb ik mijn kompanen opgetrommeld om ons mee te laten voeren door al het pracht en praal dat daar te bewonderen was. Daar had ik echt wel even een klein feestje met mezelf. Ik had al bedacht dat menig kunstwerk niet zou misstaan aan de muren van mijn stulpje, dat mijn financiën dat op dit moment totaal niet toelaten nam ik even voor lief. Wat ik altijd wel kan waarderen is de laagdrempeligheid van zo’n gebeuren. Ik kwam bij Coolsingel de hoek omlopen en zag al vanaf een afstandje dat ik zou gaan genieten. Ik werd omarmd door een zee van mensen die gezellig buiten stonden te kletsen en te drinken, binnen spuwde de dj lekkere platen en kon ik op mijn dooie gemakje rondkijken. Voor mij is dit toch wel best of both worlds, recreatief kunst bekijken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik op dat moment stiekem wel een beetje die vier academiemuren begon te missen, alles ademde daar de passie en liefde voor kunst uit. Met een grote glimlach verliet ik deze avond. In deze setting maakt het niet uit of je een buitenbeentje bent of niet hier zou iedereen van genieten.

Latest posts by Marleen (see all)