Ik heb een hele vroege herinnering: ik was een jaar of acht. Ik kwam graag bij mijn opa, die rookte als een ketter. Een grote man met gele vingers die zijn glazen oog altijd in zijn broekzak stopte als hij een dutje ging doen. Bij mijn opa en oma kon en mocht alles. Dat glazen oog, daar was ik door gefascineerd. Onopgemerkt probeerde ik het ding altijd uit zijn broekzak te pikken als hij weer lag te snurken. Nu ik er zo over nadenk, vraag ik me af of hij dat glazen oog er daadwerkelijk uithaalde of dat het een broodje aap-verhaal is.

Maar naast dat glazen oog had mijn opa nog iets waar ik met mijn klauwtjes niet vanaf kon blijven. Hij had een apparaat waarmee hij zijn eigen peuken fabriceerde. Als kleine meid draaide ik mijn handje niet om voor het maken van een hele slof.

Nu stamt deze herinnering uit het jaar 1990. Ik was me niet bewust van het feit dat die dingen nog steeds bestonden. Misschien omdat ik een niet-roker ben. Wat op zich al best vreemd is, want naast het fabriceren van peuken stuurde mijn moeder mij als kleine meid altijd naar de supermarkt voor een pakje Mantano met filter. Nu roken mijn ouders al eeuwen niet meer. Maar afgelopen weekend bevond ik me weer eens in ’t Oosten des lands om samen met mijn broertje een bezoek te brengen aan mijn ouders. Vaak als ik die reis maak, val ik van de ene verbazing in de andere.

Wij ontmoeten elkaar meestal op Utrecht Centraal, aangezien hij uit Amsterdam moet komen en ik natuurlijk uit Rotterdam. Maar zodra je de provinciegrens van Utrecht achter je hebt gelaten word je welkom geheten door een cultuurshock waarvan ik het bestaan eigenlijk al vergeten was. Ik zat in de trein van Lochem naar Zutphen en voor mij zaten twee meisjes van een jaar of zeventien. Druk pratend en vol in de make-up pakte een van de meisjes een unit uit haar handtas. Een gevoel van jeugdsentiment overviel me. Ik herkende het ding uit duizenden: het was de peukjesmaker! In een fractie van een seconde werd ik teruggetrokken uit mijn herinnering en veranderde deze in verbazing. Hoezo gaan twee 17-jarigen in de trein op die manier peuken fabriceren? Zo druk makend om hun uiterlijke vertoning en dan toch zo’n unit schaamteloos uit je tas trekken. Ik heb best wel een hang naar authenticiteit, maar dit ging me toch net iets te ver. Je zou denken dat je na acht jaar Rotterdam het meeste wel gezien hebt, maar dit beeld zie ik toch niet snel hier gebeuren.

Nu stond mijn week sowieso al in het teken van jeugdsentiment. Want naast het logeren in mijn ouderlijk bed, in de slaapkamer waar de lichtgevende sterren nog steeds op het plafond hangen, was ik eerder deze week al een paar keer te vinden bij de Pleinbios in Museumpark. Donderdagavond draaide Jaws en als heel veel anderen vond ik dat ik deze klassieker weer moest zien. In een afgeladen bios heb ik de avond van m’n leven gehad. Grappig dat herinneringen op je negenentwintigste je zo weer terug kunnen brengen naar het moment van toen. Dus ik pleit voor meer klassiekers tijdens de Pleinbios: gewoon om mijn herinneringen niet in de vergetelheid te laten raken.

foto1

foto

Latest posts by Marleen (see all)