je zult me moeten vergeven als ik te laat

pas nu kon mijn moed de overslag maken
je te zeggen dat ik aan je heb gedacht

even was ik verdwaald in een wereld
van surrealisme
waarin ik heen en weer werd geslagen
tussen links en rechts en ondersteboven en buiten

pas toen het ophield
kwam de realiteit hard binnen

vergeef me mijn tunnelvisie

geen droom is hetzelfde
dat weet toch iedereen

toch hebben we de foto’s nog
bestand tegen wind en kou en sneeuwval
veilig opgeborgen
in metalen minigaleries

het is je vergeven als kunst je koud laat

ik wrijf ons ook liever warm
als het hart meer aandacht verlangt

in gedachten werp ik je blozende rozen
in werkelijkheid staar ik maar wat
toevallig in jouw richting in de verte
op de achtergrond zie ik schepen gaan

je zult me moeten vergeven als ik je laat

Miguel Santos