Is this the real life. Is this just fantasy? Het eerste wat me te binnen schiet als ik de wijnbar op de Meent binnenloop. Dikke lagen make-up, veertigjarige midlifecrisis in veel te strakke shirtjes en een wolk bestaande uit parfum, maandeodorant en aftershave dringen zich op aan mijn ogen en neus. Ik bestel maar een rode wijn, want het is tenslotte een wijnbar.

Met ijzige (of smachtende) blikken die me van alle kanten proberen te doorboren probeer ik de aandacht te krijgen van het barpersoneel. Het duurt even door de muur van mensen die weigert opzij te stappen, maar het lukt me uiteindelijk wel. Door het smalle looppad voor de bar naar meer ruimte en de wc’s achterin is het al snel geen doorkomen aan. Waarop ik ook maar aan de bar ga hangen en de voorbijgangers observeren.

Naast me staan twee blonde voetbalvrouwen. Tegenover de Rotterdamse tegenhanger van Sterretje, die elke vrouw die passeert aanspreekt op het niet te missen décolleté en of ze met hem meegaat naar huis vanavond. Zijn gevolg, bestaande uit nog een man en twee vrouwen geven lachend een high five voor zijn vrouwonterende opmerkingen.

Een enkele goedbedeelde brunette krijgt geen aandacht van de high society bouwvakker, wat ze pas twee meter verder doorheeft. Ik zie haar daar stilvallen en denken: pleur op, mijn enorme tieten willen aandacht, dus dat zal ik krijgen ook! Waarop de brunette doet alsof ze iets is vergeten en nogmaals langsloopt. Wederom vangt ze bot richting de uitgang.

Rechts van mij stopt ze weer en besluit dan met een zeer geïrriteerde blik terug te lopen naar haar zonnebankjes links van mij. Bob de Gouwe Bouwer heeft het precies op dat moment druk met een kleine blondine. Zelfs de boze blik die de brunette hem geeft terwijl zo nog net niet haar borsten in zijn gezicht drukt leidt hem niet af. In deze nouveau richekring is de focus niet op haar gericht. Wel op mij, maar meer omdat ik binnen dit gezelschap de inspecteur uit de Lucky Luke-strips ben die voor een onverwachte inspectie binnen is gekomen. Conclusie: zien en gezien worden, koste wat het kost. En bij de nouveau richefantasie horen. Anders net zo lang negeren tot ze oppleuren.

Hoe anders is dat als je die toko naast Centraal Station binnenloopt. Daar draait alles om gevoel. Bij binnenkomst zie ik leeftijdsgenoten die het gevoel in hun voeten kwijt zijn. Of zich niet zo goed voelen en zuurstof komen happen. Anderen zijn er een ex (vang je dan op) tegengekomen, of mensen die ze liever niet willen zien en zich dus niet goed voelen. Wat dan helpt is dan zielig aan de kant zitten. Rokend. Drinkend. Klagend. Terwijl het binnen allemaal verder gaat alsof er niets gebeurt is.

De muziek, die moet je voelen. De drank, laat je goed voelen. De mensen, die voel je. Want iedereen botst tegen elkaar op. Of dat nu opzettelijk is of onopzettelijk. Je voelt elkaar aan, en dat is ook tijdens een gesprek belangrijk. Het juiste gevoel, dat moet je krijgen van een avondje uit. Wat voor gevoel dat is maakt niet uit zolang je maar iets voelt. Nou, voor een schamele vijftien euro voelde ik me anders prima. Beschonken, maar prima. Dat je daarbij amper iets of iemand ziet in het donker, soit. Hoogtepunt van de (onbedoelde) inspectie: aangesproken worden dat iemand je debuutroman gaat bestellen. Daarmee was het gevoel meteen gezet. En de toon beukt tot diep in de nacht door.

Latest posts by MIGUEL SANTOS (see all)