Ola! Terwijl ik dit schrijf gutst het zweet van mijn blote bast en rollen de druppels als zilte pareltjes mijn bilnaad in. Smerig hè? Het is 30 graden in mijn huiskamer, terwijl deze zich niet eens aan de zon kant bevindt. Echt aantrekkelijk word ik er niet van met dit weer en mijn dagelijkse treinomgeving ook niet. Ik vraag me dan ook altijd af waarom sommige reizigers in de trein ’s ochtends nog met een pak aan kunnen komen. Op de terugweg zijn sommige overhemden al redelijk voorzien van een behoorlijke gradiënt of pannenkoek onder den oksel. Het grijze melange T-shirtje is trouwens ook een afrader dezer dagen.

Ik besloot het werk zowel mentaal als fysiek achter me te laten en linea recta naar de blauw met witte supermarkt te gaan. Via de gedachtegang belandde ik bij het vriesvak. Juist, je raadt het al, ik ga voor de orale zelfbevrediging: ijs.

4.000 Jaar geleden was ijs voor consumptie al bekend bij Chinezen, dus je hoeft voortaan die Italiaan ook niet meer te geloven op zijn mooie blauwe kijkers.
Oké, deels hebben de Frederico’s, Filippo’s of Luciano’s wel gelijk, want in de Romeinse tijd serveerden ze al sorbets. Misschien wel de belangrijkste figuur voor onze verkoeling op menig zomerfestival was ontdekker Marco Polo uit Venetië.
Hij, onder meer bekend van menig hotelnaam in Azië, had goed naar de Chinezen gekeken en nam het recept mee. Zo geschiedde, Italië werd de ijs-natie.

Door de handel in groente, fruit en specerijen werden de methodes en smaken steeds beter en diverser. Er werd een heuse hoorntjes-rolmachine bedacht, zodat hier het ijs op en in kon worden geschept of het ijsje werd voorzien van een stokje. Tot op heden vullen die gasten boven de margarinefabriek of op het hoofdkantoor te Weena hun zakken met uitbreidingen op deze uitvindingen.
Denk bijvoorbeeld aan het Raketje, geboren in 1962 en het best verkopende ijsje van Nederland. Toch is er maar één die echt letterlijk mag opscheppen. Dat is onze eigen Rotterdamse ambachtelijk ijssalon Capri op de Karel Doorman: als sinds 1957 een begrip. Echt waar, zo lang al? Cool!

Het populairste waterijsje uit Italie en mijn favoriet heet LIUK. Heerlijk zacht citroenijs met een bijzonder stokje van drop. Ik zou zeggen: “Bevredig jezelf!”
Toch zijn er een aantal ijsjes die ik zowaar ben gaan missen in deze zomerse tijden. Een groot gemis zijn de Speedy’s en de Fido Dido-ijsjes. Alsook de Jive ijsjes, want alleen al bij het zien van de snit van het bikinibroekje uit de reclame had ik afkoeling nodig.

Sorry, ik moet nu stoppen, mijn ijsje begint te smelten!

Latest posts by Elmar (see all)