David komt gehaast de trap op. Als een gealarmeerd hert kijkt hij mij strak aan. “De coffeeshop was nog dicht”, zegt hij terwijl hij zijn missie vervolgt. “Ik probeer hiernaast nog even iets te fixen.” Dat David ’s ochtends vroeg zijn buurjongen wekt voor wat pillen staat niet op zichzelf. David woont al een tijdje in Rotterdam en volgens hem is het geen uitzondering dat de stad ’s weekends strak staat. Ik ben sinds twee weken een van zijn huisgenoten en we gaan op pad om zijn Rotterdam te ontdekken. We volgen David een avondje in het nachtleven.

“Een goed begin is het halve werk dus ik neem alvast een halfje.” David draait de kraan open, terwijl hij een pil in tweeen breekt en deze in zijn mond legt. Het is elf uur ‘s avonds als David een laatste slok uit de kraan neemt en deze daarna dicht draait. “Het wordt weer een mooi avondje”, vervolgt hij lacherig. Ondanks de nachtelijke duisternis houdt David zijn gordijnen graag gesloten. Door zijn raam hebben de overburen anders uitstekend zicht op de gang van zaken in zijn kamer. Dit is over het algemeen geen groot probleem, maar David is erg gesteld op zijn privacy. Dat ik hem een avond volg, lijkt hem daarentegen minder te interesseren.

Ik volg de 23-jarige psychologiestudent David, die samen met mij en vier anderen in Rotterdam-Noord woont. Twee jaar terug besloot David dat Enschede hem niets meer kon bieden en belandde na een kijkavond in Rotterdam. Naar eigen zeggen was hij toen een ander mens. David is niet meer de stille jongen van toen. Door zijn vriendelijke gezicht en gebeeldhouwde lichaam is David erg geliefd bij de vrouwen. Toch is deze psychologiestudent zich bewust van het verschil tussen zelfkennis en arrogantie. “Dat is iets dat je leert als je als psycholoog in het techno-wereldje terechtkomt”, aldus David.

David beschrijft de muziek als betoverend, maar dat is niet voor iedereen weggelegd. “Je moet het leren luisteren om het te snappen, dan vertellen de tonen een verhaal.” Een diepe gedachte voor onophoudend gebons en eindeloze herhalingen van bliepjes. Is er een verband tussen de populariteit van techno en al dat drugsgebruik? David denkt dat techno niet zou bestaan zonder drugs, hoewel beiden al veel langer meegaan in deze stad.

De expeditie
David en ik zijn inmiddels goede vrienden nu het halfje bij hem inslaat. Ik praat met hem over de afgelopen weken en het leven in het algemeen. Na lang overleg besluiten we dat het ‘is zoals het is’ en dat ‘hebben we maar te accepteren’. Tijd om te vertrekken, maar niet voordat we langsgaan bij een buurvouw. De buurvrouw is een rechtenstudente en leidt naar eigen zeggen samen met haar vrienden al enkele jaren een succesvol dubbelleven. Overal heeft ze middeltjes verstopt. Zo verbergt zij in haar koelkast frisdrankflessen GHB. Een vloeistof waarbij timing en dosering kennelijk essentieel is. Ik vraag haar of ‘ze’ dit altijd door een drankje proberen te gooien in de disco. Ze knikt instemmend en zegt dat ze hoopt dat het eens gebeurd: “Gratis toch!” Mijn onwetendheid verbaast haar: “Op de middelbare school stond de hele bovenbouw strak op de schoolfeestjes.” Dat zal wel iets Rotterdams zijn, suggereert David. Hij neemt een neut uit een houder die zich het best laat omschrijven als een kruising tussen een jeneverglas en een reageerbuisje. Over twintig minuten lekker dronken zonder het te zijn. We bedanken de buurvrouw vriendelijk. “Misschien tot straks!”

Knallende krochten
Twintig minuten later arriveren we bij onze bestemming. Bij de ingang staan al ruim vijftig mensen slordig opgesteld. Ze zwijgen vooral. De een oogt wat gespannen terwijl een ander nauwelijks kan wachten om binnen te zijn. Flikkerende straatverlichting, geroezemoes in de verte en zij zeggen niets. Ik vraag waarom strakke mensen zo veel moeite hebben om een rechte rij te vormen. David glimlacht maar zwijgt verder ook. Er staan evenveel jongens als meisjes. Ook staan er mannen, vrouwen en een grijs gebied waarvan het niet zeker is tot de volgende morgen. De scholieren van de strakke schoolfeestjes blijken niet gelogen. Binnen.

tumblr_mj25n4czHN1s64g7qo1_500

Bezet!
Het krioelt van de mensen. Gezien het drinkgedrag, hoeft de bar vrijwel alleen het frisdrank bij te vullen straks. Geschrokken gezichten kijken naar ons, maar David is alweer op pad. Het is druk bij de toiletten waardoor ook hier slordige rijen ontstaan. De toiletconductrice vraagt entree en ik begrijp al snel waarom. De pisbakken zijn vrij maar onrustige jongens staan voor de gesloten deurtjes te wachten. Rinkelende sleutels verraden hen. Gezamenlijk schuiven zij vlijtig grammen speed en coke in hun neusholten. De toiletjuffrouw wacht geduldig op haar entree.

Rondjes lopen
Terwijl David zich op de dansvloer begeeft, besluit ik een rondje te lopen. Ik ben duidelijk niet de enige want ik kom een aantal keer dezelfde puberende jongens en meisjes tegen. Ik vraag hen wat ze doen als ze hier zijn. Ze lopen rondjes. Verder dansen ze, maar de meeste tijd zijn ze kwijt aan praten met anderen. Dat doen ze al jaren. Net als David gebruikt de meerderheid een pilletje.

Na een beetje rondkijken blijkt dat het grootste gedeelte nogal met zichzelf bezig is. De rest is ofwel de bob, een dealer of dronken. David staat ineens naast me en splitst de aanwezigen effectief op in drie categorieën. “De eerste groep beschouwt techno bijna als religie en zal ontkennen (veel) drugs te gebruiken. De tweede groep houdt van techno en feestjes, waardoor de drugscombinaties eerder lijken op een exotische cocktail. Ze houden van ‘doorhalen’, wat in feite betekent dat zij weekenden niet willen of kunnen slapen.”

‘De derde groep mensen lijken het meest op recreanten’, zegt David. Zij maken zijn verhaal de moeite waard. Het is moeilijk voor te stellen dat deze blonde meisjes van nog geen achttien jaar hier pillen achterover werken alsof ze aspirines slikken tegen de hoofdpijn. Al zullen ze die de komende dagen vast alsnog gebruiken. Ik spreek nog wat havo- en vwo-scholieren en zelfs een politie-agente of twee. Complete vriendengroepen verzamelen zich hier blijkbaar maandelijks om de grenzen van de huidige normen en waarden te rekken. Wat klinkt dat oud, laat ik mij er maar aan over geven want dit is tenslotte vanaf nu mijn stad. Het is misschien niet mijn muziek, maar aan het publiek zal het niet hebben gelegen. Ik vind David bij de toiletten en ik vertel hem dat we gaan. Genoeg gedanst, gepraat en rondjes gelopen. We gaan naar huis.

‘Afteren’
De zon is al op als we thuiskomen. Ik vraag David of ik deze avond mag beschrijven. Hij heeft geen bezwaar, maar ziet ook niet in wat de toegevoegde waarde is. Op dit moment zitten duizenden mensen in het land hun roes uit tijdens een ‘after’. Met z’n allen vechten ze tegen slaap en verveling en verbroederen door de gemeenschappelijke vijand. En David en ik? We praten nog wat.

Plafonddienst
Afhankelijk van wie je het vraagt zijn drugs wel of niet een probleem. David weet dat het te vergelijken is met balanceren op een koord. “Je kan jezelf niet altijd vertrouwen en je moet dus wel degelijk sterk in je schoenen staan zodat jezelf niet verraad. In principe zou ik nooit iets gebruiken, maar mijn principes zijn ondertussen allang niet meer wat ze geweest zijn.” Ik bedank David voor de bijzondere nacht. Het komende etmaal staart David naar zijn plafond in de hoop dat slaap hem overvalt. Maar eerst kleedt David zich nog even aan om te kijken of de coffeeshop al open is. Tot straks David, je was een goede gastheer!