In de zomermaanden is het kijken naar anderen een van de leukste dingen om te doen. Mensen in alle soorten, maten, kleuren en omvang. Het liefst onder het genot van een lekkere versnapering op een zonovergoten terras of een middagje in een van de parken die Rotterdam rijk is.

Maar zoals jullie allemaal dit weekend mee mochten maken, gaat die vlieger voorlopig niet meer op. Herfst liet zichzelf van zijn beste kant zien. Op elke straathoek staken voormalige paraplu’s hopeloos uit een prullenbak. Nederland is echt Nederland als in alle media bij voorbaat al gesproken wordt over het aankomende noodweer. Nou zijn wij er in Rotterdam, in tegenstelling tot Goeree-Overflakkee, gelukkig nog bekaaid vanaf gekomen. Dat de halve stad onder water staat omdat de putten overstromen hoort bij het Rotterdamse straatbeeld. Althans, daar kijk ik niet meer van op.

Hoewel ik een echt herfstkind ben (in hartje november geboren), zullen de herfst en ik nooit echt vrienden zijn. Met andere woorden: ik heb een grote aversie tegen regenbuien, de koude wind en de natte bladeren. Een bladertapijt waardoor je, met een beetje sexy high heel en zonder al te veel profiel, finaal op je bek kan gaan. De herfst is het jaargetijde waarin je mij het vaakst zal betrappen op het lachen als een boer met kiespijn en waarin ik vaker tot tien tel dan kleuters op een basisschool. Ik doe mijn best om er nog een beetje gezellig uit te zien, maar ook hier gaat die vlieger vrijwel het gehele seizoen niet op.

Gelukkig is mensen kijken totaal niet seizoensgebonden, want op een herfstachtige dag kruip ik lekker achter mijn laptop en scroll door de Facebook-pagina van Humans of Rotterdam, want Rotterdam mocht natuurlijk niet ontbreken in het rijtje wereldsteden zoals New York, Rome en Parijs.

Portretfotografie is een soort van ‘guilty pleasure’ voor mij: ongegeneerd loeren en observeren en dat geheel legitiem. In een museum kan ik mijn voyeuristische neiging de vrije loop laten gaan. Niemand die je daar een weirdo vindt. Met pretoogjes en een kriebeltje in m’n buik struin ik uitvoerig foto na foto af. Onlangs bezocht ik de expositie van Steve McCurry, de fotograaf die wereldwijd bekend werd door de foto van het Afghaanse meisje met de groene ogen die op de cover stond van het National Geographic Magazine in 1985. Dit is fotografie van een heel ander kaliber. Opvallend is dat zijn foto’s, naar mijn mening, net zo goed vorige week geschoten kunnen zijn. Het is tijdloos. Ik zie geen vergane glorie of aan trend onderhevige invloeden zoals dat bij kleding en haardracht vaak het geval is.

steve_mccurry3

AFGRL-10001

steve_mccurry

De series van The Exactitudes hebben een andere insteek. Hier zien we precies welke trends en stereotypes er onderhevig waren in een bepaald tijdsbeeld, wat het ook weer heel leuk en herkenbaar maakt. Misschien kijken we over tien á vijftien jaar op dezelfde manier naar The Humans of Rotterdam, want mensen zijn zo veranderlijk als het weer. Hetzelfde weer dat ik de aankomende tijd liever kwijt dan rijk ben.

dox

rosa

sean

Latest posts by Marleen (see all)