Date #2: Proefmonster Calvin Klein als frisse ochtenddouche

Dit maal geen Vlaardingse woonkamer waar ik niet weet hoe er weg te komen, maar een café-brasserie-wijnbar op de Meent. Op een zondagmiddag, rond een uur of één. Verrek, het regent niet eens. De lucht is strakblauw en als ik niet oppas zit ik fluitend op de fiets. Mijn tweede date is een lunchdate. Maaltijdsalade inbegrepen.

Dates bij daglicht; een zijtak van de dateboom. Ze vereisen een andere aanpak. Geen sexy kleding om je mee te camoufleren, geen alcohol om de boel wat op te peppen. Zwoel kijken terwijl je friséesla tussen je tanden vandaan trekt, werkt niet. Sterker nog, het werkt hoogstwaarschijnlijk averechts. Zwoel kijken werkt überhaupt niet bij daglicht. Niks werkt bij daglicht. Alleen de dames van deze café-brasserie-wijnbar werken bij daglicht.

Ik kan zo een deltagamma-clubje beginnen en in corresponderende truien de skipiste af

Als handvat voor de date kreeg ik door: Florian*, type corpsbal, 13:00, 1NUL8. Voor de gelegenheid heb ik een corpsballenmeisjes jas aangetrokken en mijn sleutels in de hand. Dat schijnt onafhankelijkheid uit te stralen. Haar los. Sjaal niet om de nek snoeren, maar galant draperen. Ik kan zo een deltagamma-clubje beginnen en in corresponderende truien de skipiste af.

Ik duw de deur van de café-brasserie-wijnbar open en kom abrupt tot stilstand. De dosis mannen zonder gezelschap is aanzienlijk. Kut. Links het type Speedfreaks. Knap, edoch onaantrekkelijk door die uren voor de spiegel. Rechts een Jan Kees de Jager. Ik twijfel, maar houd hoop op beter. Dan achterin, verscholen in een zeszits waardoor ik de gehele date denk dat hij net zo klein is als ik (en dat wil je als man zijnde niet. Als vrouw zijnde trouwens ook niet), zit een vriendelijk gezicht. Inclusief corpsbalkrullen.

Hij priemt met zijn ogen, ik priem terug

Ik loop op hem af. En geloof mij, vanaf de entree tot aan deze zeszits, is dat een lange loop. Met name wanneer je tijdens de wandeling veelbetekenende blikken poogt uit te wisselen. Terwijl je beseft dat deze wellicht voor de verkeerde bestemd zijn. Maar ja, alles opdat Jan Kees de Jager het niet is.

Met mijn hoofd vragend schuin, stap ik richting de zeszits. Hij priemt met zijn ogen, ik priem terug. Hij lacht een kwartslag, ik lach één achtste terug. Zo gaat dat door tot het ongemakkelijk is en we dichtbij genoeg zijn om elkaar de hand te schudden. “Florian?” vraag ik op zijn Ariël De Zeemeermins. Hij knikt.

Bingo, kassa, jackpot, tsjing tsjing

Ik voel mij direct schuldig. Ik had gehoopt op een studentikoze papzak die linea recta uit Bikini kwam gestrompeld. Daar ik sinds Oud en Nieuw met dezelfde mascara de wereld tegemoet klonter, al twee dagen niet gedoucht heb en mijn haar uiteraard naar bedorven asbak ruikt. Ter verdoezeling ledigde ik vanmorgen een proefmonster Calvin Klein op mijn opgezwollen alcoholhoofd. Florian daarentegen is on-Rotterdams fris. Florian komt dan ook niet uit Rotterdam. Florian komt uit Papendrecht. Op Google Maps zou ik een Vakantieman-moment beleven. Een dertiger uit Papendrecht die fris gewassen voor een blind date naar Rotterdam rijdt. Dat is geen toevalstreffer, dat is iemand met serieuze intenties.

Oh shit

En nu?

En nu besef ik mij weer eens iets later dan gewenst wat een date ook al weer inhoudt. Gelukkig is Florian welbespraakt en hebben wij de komende anderhalf uur een gesprek. Over dromen, ambities, comfort zones en, terugkerend thema van mijn dates: de dood. Zo op de zondagmiddag, goed te doen. Ik hoor mijzelf ratelen, maar Florian haakt aan. De vooroordelen over Ralph Lauren polo’s en fluitjes in Café Pol ten spijt: het is een gezellige middag. Florian is “in voor nieuwe dingen”, “een moderne man, het is immers 2013”, maar wil wél de rekening betalen, “daarin ben ik dan weer heel ouderwets”.

Florian is aardig, geduldig, lief en attent. Hij vindt dat ik lekker ruik (dank Calvin) en waardeert mijn zelfstandigheid (dank sleutels). In gedachten koppel ik hem aan Sandra van Nieuwland. De vrouw met de minst sexy artiestennaam die projectleider bij Tempo Team had kunnen zijn. Ook Florian wil meedoen aan The Voice of Holland, het rood-zwarte televisieprogramma waar meer mensen naar kijken dan strikt noodzakelijk. Florian zingt, danst en schrijft gedichten. De kenschets ‘veelzijdig’ is op zijn plaats. En dan nu: de dooddoener. Want, niet mijn type. Was ik niet degene die juist af wilde van dit slappe excuus? Ja, dat klopt. Was de paus niet degene die ooit vrede op aarde predikte? Dat klopt ook.

Maar ja hè, wat is gebruikelijk?
Het moge duidelijk zijn,
dat weet ik niet

Wanneer ik het einde van de date voel naderen, word ik wat angstig. Een eind betekent namelijk: een afscheid. Wederom handen schuddend wegrennen zoals bij Cemal, dat kan ik niet nog een man aandoen. Ik peins over wat te doen bij de vraag om nummer en kan mij vinden in: is het goed als ik daar nog over nadenk? Het klinkt niet geheel gebruikelijk, maar ja hè, wat is gebruikelijk? Het moge duidelijk zijn, dat weet ik niet.

Echter, de vraag om nummer blijft uit. Volwassen geven we drie zoenen. Een man die kan praten, eindelijk eens een salade geitenkaas met voldoende geitenkaas, onder het genot van een koffie verkeerd weer eens keuvelen over de dood en géén ongemakkelijkheid; ik fiets fluitend naar huis. Een paar uur later krijg ik een e-mail van Florian. Het is een gedicht.

Bijdeze het podium voor Florian, de man die in is voor nieuwe dingen:

 

Een zondaglunch bij 1nul8
Stiekem zenuwachtig
Ik had het niet verwacht
Maar vond het met jou machtig”**

 

* Florian heet eigenlijk anders
** Strofe vier uit het gedicht ‘Ontmoeting’ (06.01.2012), geschreven door Florian

Lees ook: Date #1: Ik open het portier en stap in de wereld van Cemal

Dore van Duivenbode

Latest posts by Dore (see all)