Weet je nog? Afgelopen zomer? De maanden die ik veelvuldig in mijn columns beschreef. Het jaargetijde waarin ik mij aantrof met in mijn linkerhand een glas wijn en in de andere een worst; vers van de barbecue? De maanden waarin ik van mijn Rubenslichaam af probeerde te komen. Dat alles onder het toeziend oog van Shaun-T, omdat flaneren in bikini op dat moment toch wel het hoogst te bereiken doel was in mijn leven. Nu zijn we een paar weken verder en de herfst heeft mij overvallen. Die paar kilootjes extra zie je toch niet onder de dikke truien die ik nu verplicht ben te dragen. Ik heb de acceptatie omtrent mijn Rubenslichaam maar laten zegevieren.

De seizoenswisseling zorgt er ook altijd voor dat ik ziek wordt. Dus afgelopen week heb ik mijn laatste energie bij het Jay-Z concert uitgeblazen, wat het natuurlijk meer dan waard was. Heldhaftig strompelde ik woensdag nog naar mijn werk, maar donderdag klapte ik dan toch naar de zijkant. Je kon me opvegen. Nou word ik vrijwel nooit geveld door de griep en word ik dat wel, dan is niet kunnen eten geen optie. Daar waar de meesten hele dagen in bed liggen, verplaats ik me met dekbed en al naar de bank en kijk ik vanaf het moment van opstaan tot bedtijd kookprogramma’s. 24Kitchen, Master Chef en My Kitchen Rules, ik ben fan! Maar daar blijft het niet bij. Ik flans zelf ook makkelijk een broodje hamburger in elkaar met daarbij een kop soep, want ziek zijn en soep eten horen bij elkaar. Daar schijn je zelfs beter van te worden. Die hamburger vind ik gewoon lekker. Daarnaast doe ik mezelf te goed aan chocola, waarna mijn moeder mij belt om te zeggen dat ze taart heeft. Ik stond meteen op scherp. Nee, ziek zijn en niet eten is niet helemaal mijn ding.

1

2

4

5

6

7

8

Naast televisie kijken heb je tijdens ziekte ook zeeën van tijd om rond te scrollen op het internet. Aangezien ik deze week niet naar een toffe expositie kon en ook niet door de straten kon struinen op zoek naar leuke, voor mij nog onbekende plekjes, ben ik toffe dingen gaan zoeken op het web. Zo ken je misschien wel de immens grote sculpturen van Claes Oldenburg, bijvoorbeeld zijn sculptuur van een gevallen ijsje op het dak van een galerie in Keulen. Ik heb het in het echt mogen gezien en het is tof.

Maar scrollend op het wereldwijde web kwam ik een paar artiesten tegen die echt next level losgaan op realisme of hyperrealisme. Zoals ons eigen Hollands trots Tjalf Sparnaay; gisteren was hij toevallig nog te zien bij Ivo Niehe. Tjalf gaat met dezelfde precisie en technieken te werk als mijn geliefde zeventiende-eeuwse Hollandse grootmeesters, alleen zijn de onderwerpen compleet van deze tijd. Hij gaat steeds op zoek naar beelden/onderwerpen die nog nooit geschilderd zijn. Ik kan hier lang over doorpraten, maar dit is gewoon kunst die je moet aanschouwen, al dan niet vanachter je beeldscherm. Een tripje naar Den Bosch is zo gedaan, want daar hangt zijn werk onder andere in de Galerie Mark Peet Visser. En anders hier een paar fijne foto’s om bij te watertanden.

1

2

3

4

5

6

Daarnaast was mijn oog al eerder gevallen op de sculpturen van Anna Barlow. Deze Britse dame verricht wonderen met keramiek maakt pareltjes die voor mij een lust zijn voor het oog. En ok eerlijk, ik krijg er gewoon honger van. Ze is gefascineerd door eigenlijk de ‘vergankelijkheid’ van lekkernijen zoals ijs, de manier waarop het smelt en wegsijpelt van de hoorn. Op die manier probeert ze een soort van ‘visual edibility’ te creëren dat wat mij betreft meer dan gelukt is. Ook haar werk moet gewoon gezien worden dus ik wil je deze pareltjes dan ook zeker niet onthouden.

Het is nu maandag, ik ben twee kilo zwaarder en compleet uitgerust van de dagen bankhangen en het wachten tot mijn ziekte zichzelf de deur heeft gewezen. Deze nieuwe week staat ook weer in het teken van lekkernijen, niet op het doek maar in mijn keuken want dit weekend vier ik mijn dirty thirty! Daarna trek ik weer een dikke trui aan in een maatje groter en ga ik geheel in het geniep toch maar weer een beetje werken aan mijn Rubenslichaam.

Latest posts by Marleen (see all)