Voor wie het niet weet, De Parade doet opnieuw Rotterdam aan. Er zijn jaren voorbijgegaan dat De Parade langskwam en dat ik niet één keer ernaartoe ben gegaan. Slecht weer, geen zin, een mager programma: er waren legio redenen om niet te gaan. Maar goed, gisteren (zondag) ben ik er uiteindelijk weer een keer geweest, weliswaar voor vieren, dan hoef je geen entree te betalen (7,50 euro).

Voorstellingen heb ik dus niet bezocht. Sinds ik een aantal jaren geleden een voorstelling van ‘Conny Jansen danst’ bezocht, ben ik voorgoed genezen. De dansers deden iets heel knaps met proppen papier. Ik zat op de eerste rij en werd besprenkeld met het zweet van de dansers. Attenooije dit was me een intense ervaring, maar nooit weer hé.

Hé daar hebben we Ellen ten Damme. Ze geeft eveneens acte de présence op De Parade. Alleen vandaag (zondag), gek genoeg. Wellicht herinneren jullie m’n stukje van een aantal weken geleden waarin ik gewag maakte van ‘de kus’, gegeven door Ellen ten Damme aan Mark Rutte. Ik kon het niet laten, nu ze zo voor me stond; die ga ik effe lekker jennen. Ze stond te lullen met een manspersoon en ik ging zwijgend naast de twee staan, keek Ellen aan en toen er voorzichtig een stilte viel, zag ik mijn kans schoon: “Hé Ellen hoe is het? Luister eens, is het echt waar? Heb je een meer dan innige relatie met Mark Rutte?”

De man, waarmee Ellen stond te praten, maakte dat hij wegkwam. Mooi zo. Uiteraard ontkende ze. Toen ik zei dat ze hem toch echt gekust had en dat ik op het filmpje meende te zien dat het zelfs òp de mond was, ging ze sputteren: “Oh, dat betekende niks joh, ik zoen elke dag zoveel mensen.”

“Ze keek me aftastend aan en ik verbeeldde het me of ja, ze keek duidelijk schattend naar mijn mond.”

“Maar dat is toch vreemd Ellen. Ik sta nu hier, maar je zoent mij nu toch ook niet?” De danseres/zangeres was even overbluft door zo veel Rotterdamse directheid. Ze keek me aftastend aan en misschien verbeeldde ik het me of ja, ze keek duidelijk schattend naar mijn mond. Een kus van Ellen zat er voor mij vandaag duidelijk niet in. Ze dacht natuurlijk, wat is dat voor een rare snijboon en ze ging opeens heel druk ergens anders iets pakken. Mij interesseerde het verder niet, had mijn punt gemaakt, welkom in Rotterdam Ellen.

Ik ging voor m’n gezelschap maar een kan Sangria halen, wat moet je anders doen op de Parade? Zuipen, een beetje in de zon zitten, mensen kijken waarvan het merendeel grijze muizen zijn, dus ja, dan raak je al snel uitgekeken. Wat zijn we toch een verschrikkelijk saai klootjesvolk. Niet dat ik zo kleurrijk ben. Helemaal niet zelfs, misschien ben ik wel de allergrootste grijze muis van allen.

Het afrekenen van de kan Sangria (16 eurie) mocht op de pin. De barman legde mijn betaalpas op het pinapparaat. Iets dat mij bevreemdde, want sinds wanneer moet de pas erop? Een andere barman herstelde dit: “Oh.. dat is nog een ouderwetse pas, die moet er onder in.” Gelukkig, ik stopte mijn pas als vanouds in de vertrouwde onderste gleuf en toen ging het als een tiet.

Over tieten gesproken, weinig van gezien dit keer op de Parade. Je komt oude bekenden tegen, nog een kannetje Sangria werd besteld, de draaimolen draaide. Het meisje, gestoken in een rode stewardessoutfit, draaide een appel rond en schilde deze dun met een of ander apparaat, waarna zij de appel in keurige, gelijke partjes sneed en deze vervolgens uitwaaierde op een bordje en al naar gelang bestrooide met kaneel.

De Parade in een notendop, dacht ik nog met m’n dronken harses: veel ingewikkeld gedoe voor de simpelste dingen. Zoals gezegd, werd al aardig lazarus van de lauwe Sangria die nu bijkans stond te koken onder de onbarmhartig schijnende zomerzon.

Gelieve op te tiefen Zandboer dacht ik. Ik wurmde me door de warme mensenmassa, onderweg deed ik de toiletwagen aan en vergat te betalen. Bij de uitgang stond Jules Deelder vanouds druk te lullen met een verse joint in z’n ene hand en een rolkoffer gevuld met platen aan de andere: “Ik wil geen gezang horen, ik haat gezang, saxefóóóónnnnnnn. Blááázzzzééénnn….!!!” Zo, die mantra was er ook weer uit, dacht ik nog. Ik zocht m’n fiets, maar kon hem nergens vinden, doei…. Dan maar met de tram naar huis.

De Parade staat er nog tot en met 29 juni.

Latest posts by Ton Zandboer (see all)