In mijn nomadenbestaan ben ik regelmatig op openbare plekken te vinden. Ik sta tientallen minuten per week te wachten bij een random bushalte in Rotterdam of op een verlaten perron op treinstation X, Y of Z.

Vind ik helemaal niet erg, want nu de zomerbries van augustus door m’n haren waait is een kwartiertje in de zon staan helemaal geen straf. Een perfect moment om eens even goed om me heen te kijken.

En dan valt me iets op. De zomer van 2013 is die van de hokjesman. Deze man heeft een gecompliceerde persoonlijkheid en eet graag van meerdere walletjes tegelijk. Als hij ‘s ochtends (alleen) opstaat en de slaap uit zijn ogen wrijft, begint het al: hij kan niet kiezen. Het voordeel van de hokjesman is dat hij van zichzelf ook geen keuze hóeft te maken. Het kan gewoon allebei.

Zo wil het dat ik van een paar schrale zonnestralen sta te genieten en hij ineens in mijn ooghoek verschijnt. Onmiskenbaar en opvallend als altijd. Het typische kostuum van een Nederlandse hokjesman van middelbare leeftijd is als volgt: frivole slippertjes aan zijn harige voeten, die onder zijn geruite driekwartbroek uitsteken. Daarboven draagt meneer een ongestreken, gestreept overhemd voorzien van korte mouwen. Bonuspunten zijn te scoren door de slippers te vervangen voor sandalen met daarin streepjessokken.

Er is elke keer weer een duidelijk patroon te ontdekken. Die gruwelijke formule van streepjes op ruitjes op ruitjes plus streepjes maakt hem de perfecte hokjesman. Het doet elke keer weer een beetje pijn aan m’n ogen.

Nu wil het dat de hokjesman vaak denkt dat ik ‘m gebiologeerd aan sta te gapen, omdat hij zo aantrekkelijk en uitmuntend gekleed is. Met alle respect, maar daar is natuurlijk niets van waar. Er is door dit oogcontact vaak weinig gelegenheid om deze soort vast te leggen. Hierbij houden jullie een fraai hokjesmanplaatje van me tegoed.

Latest posts by Kelly (see all)