Ik kan het me nog makkelijk herinneren; jaren geleden, in de tijd dat Blackberry nog niks met KFC te maken had, was er in de weekenden een reclamespot op televisie. Voor wat voor merk, verzekeringsmaatschappij of iets dergelijks kan ik mij niet meer herinneren. In beeld was er een waterkraan. Aan het uiteinde zag je heel langzaam een druppel vormen, die na vijf seconden viel. Blop. Traag zag je weer een druppel vormen, tot die wederom viel. Heel langzaam verscheen er boven in beeld een zin; Op dit moment zitten er honderden mensen te genieten van een hapje en een drankje in één van de vele café’s die ons land rijk is. Het tafereel van de kraan werd niet onderbroken. En vervolgens verscheen er geleidelijk onder op het scherm nog een zin; En u zit al vijfentwintig seconden te kijken naar een druppelende kraan.

Daar hou ik niet van. Dit is zo’n commercial dat bedacht is door een iets te hip reclamebureau. Zo ééntje waar tussen de bureaus een Deutscher Meister staat met een hele grote poster aan de muur waarop een doos is afgebeeld met het woordje “think” ernaast. Een kekke monteurbrillie met een dropstaaf in z’n mond is me te slim afgeweest en dat kan ik niet hebben.

Maar ik bedacht me iets anders. Er is vast ergens een expositie met abstracte kunst. Daar, in een stille donkere hal ligt een grote bak met water van vier bij vier meter en zo’n twintig centimeter hoog. Het enige wat je hoort is een druppel, die van bovenaf in het bak valt. Bezoekers zien dat druppeltje in het plas vallen, de cirkels worden steeds groter en groter.

Eerst het klassieke gemompel van een leek: ‘Is dat nou kunst? Dat ken een kind van vier nog bedenken.’ En dan, de elitaire cultuurkoe. Die snapt het wel. Die kent de geschiedenis van de kunstenaar. Welke economische tijden hij heeft meegemaakt, welke stroming de kunstenaar gevormd heeft, welk nageschilderde prostituee hem herpes heeft bezorgd en alles wat de kunstenaar verder aan levensbagage meedraagt. Die begrijpt dat de enige en meest logische manier voor de kunstenaar om al die gevoelens en ervaringen tot uiting te brengen, een bak met water is waar af en toe een druppeltje in valt.

Zo iemand wil ik nou ook een keertje zijn. Zo’n persoon die in z’n eentje in een kraakwitte expositieruimte kan staan, voor een paars doek met drie knalgele stippen. En dan bewegingloos acht minuten lang met één opgetrokken wenkbrauw loeren naar de beeltenis, om vervolgens zachtjes te verwoorden; ‘… wát een emotie…’
En dan.. terwijl ik treuzelend wegloop, een traantje wegpinken.

Herry

Latest posts by Herry (see all)