Gisteravond ontving Bogue –na dagenlang tegen deze mijlpaal aan te staren- de 4.000ste ‘like’ op onze facebook-pagina. We waren daar, bescheiden als we zijn, erg content mee, omdat we sinds deze maand pas een jaar bestaan. Geheel toevallig kwam bloggend Rotterdam gisteren samen in het nieuwe CitizenM hotel en ook wij waren erbij. Een groot gedeelte van de lokale weblogs was op initiatief van alleskunner Valerie Kuster aanwezig, of had afgevaardigden naar het hotel gestuurd. Het eigenaardige gezelschap – dat zich in de lobby ophield – vormde een bonte verzameling schrijvers van onder meer derotterdammert.nl, ikrotterdam.nl, hotterdan.nl, creatieve kwesties, interiorator.com, versbeton.nl, debuikvan.nl/rotterdam en Broodnuchter.

Het was de eerste keer dat de ‘blogger-gemeenschap’ (gisteren voor het eerst als zodanig gedefinieerd) in deze vorm bijeenkwam. Dat is eigenlijk best raar, want we delen allemaal dezelfde liefde voor de stad waar ieder van ons een onderdeel van is. Allen vanuit zijn of haar eigen achtergrond, maar zeker met soortgelijke beweegredenen.
Die stadspassie zorgt soms voor rare, obsessieve trekjes onder bloggers.
Laat ik dit vooral op ons eigen blog betrekken als ik zeg dat er vaak onevenredig veel tijd en energie in Bogue verdwijnt. Dat is het bijzondere van het blog-zijn: de liefde is onvoorwaardelijk, omdat het simpelweg jouw kindje is. De compensatie voor een blog bestaat voor een schrijver, tekenaar, filmmaker of fotograaf niet perse uit winst, maar uit de erkenning die het blog krijgt voor de dingen die het doet. Zo wordt een ‘like’ ineens de grootste beloning voor jouw specifieke benadering van de stad en alle inzet die daarmee gemoeid gaat. De bezoekers vormen het klankbord: soms raakt ons geesteskind een verkeerde noot, maar hij speelt waar hij zin in heeft.

Om die reden was het gisteren een echte peuterparty, waarbij trotse ouders graag iets over hun kroost vertelden. Bogue voorop, als hofnar van de koning.

Toch mogen we echt trots zijn op de diversiteit en de grootte van het Rotterdamse onlinelandschap. Een stadsinitiatief als ‘Rotterdam World Wide’ is achteraf echt niet nodig door al het fanatisme van onze blogs. Maar waar komt de standvastigheid, het enthousiasme en al die inzet toch vandaan en waarom proberen we steeds het wiel opnieuw uit te vinden? Omdat iedereen het beter weet. Met name blogs die naast achtergrondverhalen ook actualiteiten brengen (waaronder wijzelf), willen een vertrouwd plaatsje in het Rotterdamse hart veroveren om zo onmisbaar te zijn in onze stad.

Daarentegen doen gespecialiseerde blogs zoals interiorator, greatlittleplacerotterdam en ikrotterdam het juist erg goed omdat zij zich op eigenzinnige wijze uitsluitend richten op Rotterdamse human interest-verhalen en minder laten leiden door opinie. Het zijn stuk voor stuk krachtige platforms zonder verdere pretentie. Desondanks valt er voor beide blogsoorten iets zinnigs te zeggen. Zeker is dat beide groepen hun passie voor Rotterdam op treffende wijze, vanuit hun eigen invalshoek belichten.

De vraag rijst of ze (we) de identiteit verliezen zodra we verschillende invalshoeken bundelen. De echte vraag is natuurlijk of dat überhaupt uitmaakt: het is ego tegen ego en dat gaat toch prima? Maar als bloggend Rotterdam zo slim is om telkens het wiel opnieuw uit te vinden, waarom gaat het dan zo lastig om er een eindje mee te rollen? Een blog als verlengstuk van het hart is anders dan een platform voor iedere Rotterdammer. Toch zouden ze dezelfde uitgangspunten moeten hebben wat betreft het bestaansrecht: er ìs geen oorlog om te winnen.

In vergelijking tot andere regio’s lijken onze platforms te overcompenseren. Het is, zoals dat met al onze Rotterdamse dingen kan gaan, alsof we onszelf moeten bewijzen als stad: het Rotterdam-syndroom. Zodoende zijn onze stadsblogs buitengewoon goed vormgegeven, dagelijks geüpdatet en bijzonder gepassioneerd in wat zij doen. Niemand wil onderdoen voor de ‘concurrentie’. Dat, terwijl een goed gedeelte van het verkeer door elkaars bezoekjes gegenereerd wordt. Niemand houdt een blog zo goed in de gaten als andere bloggers. We zijn toch echt een gemeenschap.