Vorige week sprak ik af met mijn professor om de eerste onderzoeksresultaten te bespreken. Het goede nieuws is dat hij onder de indruk was van mijn bevindingen. Het slechte nieuws is dat hij in zijn enthousiasme besloot dat ik mijn scriptie toch maar in het Engels moet schrijven (opdat relevante historici het kunnen lezen, en die zijn in dit geval meestal niet Nederlands). Mijn wetenschappelijke ego maakte een klein sprongetje, en aldus geschiedde. Had ik vorige week nog geen letter op papier, nu heb ik zo mogelijk minder.

De grootste angst van elke masterstudent is om nooit af te studeren, of er tien jaar over te doen. Ik ken talloze studenten die jarenlang vruchtloze strijd voerden tegen hun thesis. Ik ken er ook een paar die het nooit is gelukt (allebei mijn ouders, om maar iets te noemen). Dat stemt niet hoopvol. Maar: hoe moeilijk kan het zijn? Eenzame opsluiting met een stapel boeken, een paar weken van je leven van de sociale radar af, en klaar is kees, toch?

Misschien is er iets anders aan de hand: een zekere angst voor het afstuderen. De grote leemte aan de andere kant van de tunnel. Elke keer dat iemand vraagt: “En! Wat ga je doen als je klaar bent?”, wordt dat gevoel een beetje sterker. Wat denk je nou? Dat er straks allemaal headhunters klaar staan na mijn ceremonie, met een uitgebreid scala aan banen in elke sector? Ik denk het niet. Dikke kans dat ik werkloos en gedeprimeerd in de spoelkeuken van Blijdorp sta.

Gelukkig leef ik niet bij de gratie van verwachtingen van anderen. Leemte biedt kansen, en gedeprimeerd zijn is niet mijn stijl. Volgende week heb ik 2.000 woorden, beloofd.

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) studeert Geschiedenis aan de EUR en is bezig met haar masterscriptie over het ontstaan van Ierse nationale identiteit in de zeventiende eeuw. Voor Bogue houdt ze wekelijks verslag van haar laatste maanden als student.

Latest posts by Tara Lewis (see all)