Ik heb geen geld en geen baan. Ik leef al een tijdje op water en brood en woon tegenwoordig in een klein kartonnen doosje op de hoek van de straat. Maar toch ga ik graag, gemiddeld vijf keer per jaar op vakantie. Het liefst zo ver en exotisch mogelijk, richting tropische oorden. Deze maand liet de crisis dit helaas niet toe en moest ik binnen een veilige straal van 3000 km blijven. Vandaar dat de keuze, wederom voor de zevende keer op rij, op Marokko viel.

Op het gebied van vliegen heb ik een uitgesproken voorkeur voor businessclass, in de vorm van kwaliteit en comfort. Maar vanwege een klein tekort in de portemonnee besloot ik het deze keer ‘lekker low-budget’ te houden. Ik weet niet waarom ik het tegen beter weten in blijf proberen. Aangezien ik onderhand wel weet dat low-budget en ik niet goed samengaan. Ik hou van weelde en overdaad, low-budget houdt van minimalisme en ruimtegebrek. Ik hou van bourgondisch eten en lekker drinken, lowbudget laat mij het liefst verhongeren of voed mij noodgedwongen met een uitgedroogde sandwich en lauwwarme Lidl limonade.

Het begon deze reis gelijk goed met maar liefst 15 kilo overgewicht. Dit is mij de afgelopen jaren al meerdere malen overkomen dus waarom ik mijn bagage weiger te wegen voor vertrek blijft me een raadsel. Living on the edge zullen we maar zeggen, in de vorm van en plein public koffers ompakken en mijn mede pagagiers mee te laten genieten van mijn pikante lingerie en oma pyjama’s.

Na eindelijk ingecheckt te hebben, wiste ik het zweet van mijn voorhoofd en dacht de ergste bagage stress achter de rug te hebben. Maar lowbudget zou lowbudget niet zijn als ik er niet, net voor het vliegtuig in te mogen stappen, wederom uit de rij zou worden gepikt. Alsof ik stiekem op de lijst sta van illegale vakantiegangers met verdachte kofferinhoud. Ditmaal werd ik met harde hand afgevoerd door een forse Duitse fraulein die mij dringend verzocht nogmaals mijn handbagage te wegen en uit te pakken. Mijn Hans Kazan tovertrucs werkte bij haar niet, evenmin als mijn semi-lesbische flirt tactieken en afleidingsmanoeuvres. Vandaar dat ik met pijn in mijn hart afscheid moest nemen van mijn met zorg ingepakte kilo’s roggebrood.

Om verwarring te voorkomen was de reden van mijn bezoek deze keer geen undercoverlover uit Marokkaanse woestijnstreken. Nee, ditmaal ging ik voor een heuse werkvakantie. Vergezeld door mijn vurige en niet te vergeten verstandige vriendin; Kiki.

Eenmaal aangekomen op Marokkaanse bodem bevond het geluk zich aan onze zijde. Zo blijken oude ex-geliefdes uit verre windstreken ook hun voordelen te hebben. Vooral als je ze bij toeval tegenkomt in de broeierige straten van Marrakech en hij van straatarm binnen een jaar op vreemde wijze stinkend rijk is geworden. Gelukkig ga ik zelf anno 2013 ook erg lekker en ben ik van Emirates gedegradeerd tot Ryan Air. Maar elk nadeel heeft zo zijn voordeel en dankzij mijn ex-lover worden we van een jeugdhostel vol met vlooien geupgrade naar een viersterren hotel. Blijken we wonderbaarlijk toch in het bezit te zijn van het juiste karma.
 
Luca in marokko

Tussen onze werkuren door vinden we tijd voor de noodgedwongen ontspanning. Onze dagen zijn vervolgens een aaneenschakeling van contrasterende ontmoetingen, bizarre situaties en intelligente ondervindingen. Zo lijken we ons regelmatig in een ware fatamorgana voort te bewegen. We blijken namelijk een uitgesproken voorkeur te hebben voor diners met rijke oliesjeiks. Ware illusionisten zijn het aangezien deze oliesjeiks  hun voluptueuze vormen perfect weten te verhullen in hun ruimvallende gewaden. Deze diners eindigen steevast in Marokkaanse nachtclubs die worden bevolkt door de Arabische nouveau riche. Wij keken onze kleine oogjes uit aangezien het er hier zeer wild aan toe gaat. De Nederlandse clubscene kan hier nog wat van leren.

Het nachtleven wisselen we graag af met Le diamand noir, de Marokkaanse versie van de OQ. Een aanrader als je je graag laat vermaken door prostituees en palmbomen afgewisseld met hysterisch dansende liliputters op de noten van een swingende Salsa band.

Overdag hangen we graag de ontwetende toeristes uit. We laten ons zo’n drie keer per dag duisterse winkeltjes en verdachte steegjes intrekken. We worden graag gemasseerd in een niet zo legionella-vrije Hamam en laten mooie glitter Henna tatoeages zetten voor maar 25,-. Ter compensatie speel ik om de dag Nederlandse volksliederen op een lokale gitaar, om de heimwee tegen te gaan.
 
Luca speelt gitaar

Tegen alle verwachtingen in blijkt mijn roodharige vriendin beter te kunnen acclimatiseren dan ik zelf. Op miraculeuze wijze is zij zeer goed bestand tegen de hitte terwijl ik me vooral bezweet, vloeibaar en ietwat tomaterig door de Marokkaanse straatjes voortbeweeg.

Maar helaas komt aan alles een einde, zo ook aan ons Afrikaanse avontuur. We hopen onze vlucht te missen en voor altijd te mogen blijven in ons Aladdin sprookje. Maar niets blijkt minder waar. Onderweg naar het vliegveld ontsnappen we ter nauwernood aan de dood en worden we tot de douane achterna gezeten door illegale taxi chauffeurs vanwege wanbetaling. Soepel weten we de belagers van ons af te schudden en halen we op het nippertje onze vlucht. Eenmaal aangekomen in Rotterdam vluchten we naar de Oase, waar we ons onder het genot van een klassieke Sisha, nog even kunnen wanen in authentiek Marokkaanse sferen.

Latest posts by Luca (see all)