Als je je afvraagt wie daar toch zaterdagnacht zo mooi gespreid voor de ingang van Bird lag, dan kan ik het mysterie bij deze oplossen. Dat was ik, wederom. Als je nu denk dat je het zoveelste gênante verhaal voor je kiezen krijgt, dan heb je bij deze gelijk.

Op deze onschuldige zaterdagnacht besloot ik samen met langbenige B. de stoute schoenen aan te trekken en vertrokken we voor een hitsig avondje richting de Hofbogen nummer 26. Gelukkig beschik ik op mijn vijfentwintigste nog steeds over de veertienjarige You Only Live Once mentaliteit en vond ik mijn uiterst gevaarlijke fiets, zonder remmen, een zeer geschikt vervoermiddel.

Na wat zweterige dansjes op zwoele R&B hits besloten we dat het om 5 uur weer mooi geweest was. Zoals gewoonlijk had ik het Hollandse klimaat weer iets te tropisch ingeschat. In mijn ogen was een jas bij vertrek van huis zwaar overbodig geweest. Godzijdank wist ik met mijn humide wetlook nog net voor sluitingstijd iemand te verleiden om zijn mooie antroposofisch gebreide trui aan mij te lenen.

Wie het warm wil hebben moet lelijk zijn en dus stapte ik met trui en al op de fiets. Om te zorgen dat ik mijn nieuwe kostuum toch niet voor niks had aangetrokken, leek het me een goed idee om voor de ingang van Bird een kleine wheelie te maken ter afsluiting van de avond.

Maar zoals wel vaker zijn mijn ideeën in theorie vele malen beter dan in de praktijk. Zo ook deze keer. Bij nader inzien bleken mijn lenigheid en vooral mijn behendigheid om vijf uur ’s nachts stukken minder spectaculair te zijn. Met een prachtig slowmotion-effect botste ik, dankzij mijn goed werkende remmen, voor de ingang van Bird keihard tegen langbenige B. op. Waar langbenige B. nog stabiel kon blijven, viel ik met fiets en al keihard op de grond. Vervolgens leek het me een uitstekend idee om na deze landing een subtiele vijf minuten buiten bewustzijn te raken.

In de tussentijd had een twintigtal mensen zich in lichte paniek om mij heen verzameld. Dat is nog eens leuk wakker worden! Toen ik verdwaasd mijn mooie ogen opende zag ik een x-aantal onbekende gezichten boven me hangen, omringd met een alcoholistisch aroma. Ik had het wel weer getroffen, want wonderbaarlijk genoeg bleken plotseling al deze mensen reïncarnaties te zijn van verpleegkundigen of medicijnen te studeren.

Door een overdosis aan Goede Tijden Slechte Tijden in mijn vroege jeugd dacht ik dat ik voorgoed verlamd was en kon ik onder geen voorwaarde opstaan. De ambulance werd gebeld, maar had het blijkbaar erg moeilijk, want een half uur later lag ik nog steeds buiten op de koude grond. Ondertussen vond ik het wel lang genoeg geduurd hebben en wilde ik alleen maar slapend naar huis gedragen worden. Helaas mocht ik door mijn eigen dramatische invoer onder geen voorwaarde opstaan van mijn verzorgende publiek en moesten ik en mijn trui vooral in deze charmante pose blijven liggen.

Toen de ambulance eindelijk was gearriveerd, was ik genoeg bij zinnen geraakt om de gênante vertoning in te schatten.
Als ik nou met gillende sirenes naar huis zou worden gereden, dan was deze acrobatische act op de straatstenen ten minste niets voor niks geweest. Maar helaas zijn ambulancebroeders om vijf uur ’s nachts nog redelijk scherp en niet meer zo hoffelijk. Ondanks al mijn smeekbedes en Quasimodo uitvoeringen wilden ze me onder geen voorwaarde naar huis brengen. Spijtig. Voordat ik noodgedwongen er weer uit moest stappen werd mij nog wel verplicht mijn hooggehakte schoenen, linea recta uit te trekken. Onder toeziend oog van de menigte klom ik quasi-mank de ambulance weer uit om blootvoets op zoek te gaan naar een taxi.

Een klein afsluitend rekensommetje om deze pijnlijke kwestie iets te verzachten: een bushokje crashen kostte me een slordige 8000,- maar gelukkig kun je al voor minder dan 250,- een ambulance bestellen.

Latest posts by Luca (see all)